مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 37

از القائات ملکی به شمار می رود و این القاء «مِنْ لَدُنْ حَکِیمٍ عَلِیمٍ » از طرف خدای حکیم و دانا است. (1)

خداوند متعال در آیه دیگر می فرماید: (وَ ما کُنْتَ تَرْجُوا أَنْ یُلْقی إِلَیْکَ الْکِتابُ إِلاّ رَحْمَهً مِنْ رَبِّکَ...)؛ 2 و تو هرگز امید نداشتی که این کتاب آسمانی به تو القا گردد؛ ولی رحمت پروردگارت چنین خواست.

خداوند به فرشتگانی سوگند یاد می کند که ذکر و قرآن را به پیامبران و پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) القا می کنند: (فَالْمُلْقِیاتِ ذِکْراً)؛ سوگند به فرشتگانی که آیات بیدارکننده الهی را القا می کنند!

منظور از ذکر، یا قرآن کریم است که بر پیامبر اسلام قرائت و القا شده است یا مطلق وحی است که بر پیامبران القا شده است. (2)

قوم ثمود که منکر و مخالف حضرت صالح و رسالت او و وحی بودند در اشکالی واهی به پیامبر خود چنین گفتند: (أَ أُلْقِیَ الذِّکْرُ عَلَیْهِ مِنْ بَیْنِنا...)؛ 4 آیا از میان ما تنها بر این مرد (حضرت صالح) وحی نازل شده است؟

اشکال اصلی قوم ثمود این بود که معتقد بودند، بشری مانند آنان ممکن نیست پیامبر باشد و بر او وحی شود و در این آیه ایراد می گیرند که اگر بناست وحی الهی بر انسانی نازل شود، چرا بر صالح نازل شود؛ با این که افرادی معروف تر و ثروتمندتر نیز وجود دارند.