مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 6

الف) قرآن کریم وحی را به همه پیامبران الهی نسبت می دهد:

(إِنّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلی نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَیْنا إِلی إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِیسی وَ أَیُّوبَ وَ یُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَیْمانَ وَ آتَیْنا داوُدَ زَبُوراً)؛ 1 ما به تو وحی فرستادیم همان گونه که به نوح و پیامبران بعد از او وحی فرستادیم و نیز به ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب، اسباط (بنی اسرائیل)، عیسی، ایوب، یونس، هارون و سلیمان وحی کردیم و به داود زبور دادیم.

ب) کاربرد این واژه در سخن ادیبان پیش از اسلام بسیار بوده است که آشنایی کامل عرف آن زمان را با این واژه نشان می دهد.

ج) واژه اوحی (Aohy) در زبان عبری-آرامی به معنای شتاب کردن و وَحی (Wahaya) در زبان حبشی به معنای شناختن و دور زدن آمده است. (1) این دو معنا می فهماند که مفهوم وحی نزد آنها به زبان عربی بسیار نزدیک و قریب المعنی است.

د) وحی باوری به قدمت ادیان آسمانی است. «فرید وجدی» پس از بیان معنای اصطلاحی وحی می نویسد:

وهو بهذا المعنی عام فی أکثر الأدیان لاسیما الادیان الثلاثه الکبری، الیهودیه والمسیحیه والاسلام؛ (2)وحی به معنای اصطلاحی معنای عامی است که در بیشتر ادیان کاربرد دارد؛ به ویژه در ادیان بزرگ سه گانه: یهود، مسیحیت و اسلام.

زرتشتیان به سروش ایزدی و پیام آور الهی اعتقاد داشته اند. در «گاثاما» قدیمی ترن اثر مذهبی ایشان، خبر از آغاز پیامبری زرتشت، آیین راستی او و برخورد با ستم، تباهی، ویرانی و زور وجود دارد. (3)

1- (2) . مختصر دائره المعارف الاسلامی، واژه وحی، به نقل از رامیار، تاریخ قرآن، ص79.
2- (3) . دائره المعارف القرآن العشرین، ج10، ص707.
3- (4) . محمود، رامیار، تاریخ القرآن، ص83.