مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 67

8- وحی به ائمه (وحی تأییدی یا تسدیدی)

(وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاهِ وَ إِیتاءَ الزَّکاهِ...)؛ 1 و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما (مردم را) هدایت می کنند و انجام دادن کارهای نیک و برپا داشتن نماز و پرداختن زکات را به آنان وحی کردیم.

بحث های فراوانی در این آیه هست؛ اما مهم این است که مفهوم امامت (ائمه) بنا به نظر بسیاری از مفسران، همان مقام امامت و غیر از مقام نبوت و رسالت است. (1) وحی در این آیه نیز تسدیدی یا تأییدی است؛ بدین معنا که وحی، آنان را تأیید می کند؛ یعنی ائمه به روح القدس و روح طهارت و قوت ربانی تأیید می شوند که ایشان را به فعل خیرات و اقامه نماز و دادن زکات دعوت و تأیید می کند. (2)

در بسیاری از تفاسیر وحی را در آیه به معنای وحی رسالی و تشریعی گرفته اند؛ اما افزون بر آن که به رسالت و نبوت در آیات قبل اشاره شده, جعل ائمه به معنای نبوت تکرار را در پی می آورد. از نظر ادبی نیز به این نظر اشکالاتی وارد است که به کتاب های تفسیر مراجعه شود.

9- وحی به معنای اشاره

وحی به معنای اشاره درباره حضرت زکریا وارد شده است: (فَخَرَجَ عَلی قَوْمِهِ