مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 70

خاصی که داشتند دارای شهرت و ویژگی های خاصی بوده اند و آنان عبارتند از: ابراهیم، اسحاق، یعقوب، اسباط، عیسی، ایوب، یونس، هارون، سلیمان و داوود.

منظور از «اسباط» جمع «سبط» پیامبران از اولاد یعقوب می باشند. برخی نیز آن را به معنای طوایف بنی اسرائیل می دانند که منظور از اسباط، پیامبرانی هستند که از آن قبایل مبعوث شده اند. (1)

مقدم داشتن حضرت عیسی بر ایوب، یونس، هارون و سلیمان-با این که آنان پیش تر از حضرت عیسی می زیسته اند-شاید بدین جهت باشد که درباره عیسی (علیه السلام) در میان یهود و دیگر ادیان سخن بسیار بوده است و یهود به حضرت عیسی (علیه السلام) و دین او طعن بسیاری می زده اند.

در هر صورت «واو» در این آیه دلالت بر ترتیب نمی کند؛ بلکه اشاره می کند که به همه پیامبران وحی شده است و تنها برخی از آنان را نام می برد.

طبق این آیه می توان پیامبران الهی را سه گروه دانست:

اول: پیامبران صاحب کتاب و شریعت (پیامبران اولوالعزم)؛ مانند نوح، ابراهیم، عیسی و محمد (صلی الله علیه و آله).

دوم: پیامبرانی که کتاب داشته اند؛ بدون این که دین و شریعت خاصی آورده باشند؛ بلکه کتاب آنان مشتمل بر اندرزها، دعاها و مناجات بوده است؛ مانند حضرت داود (علیه السلام) که کتاب زبور را داشت و هم اکنون در ضمن «عهد قدیم» با نام «مزامیر»-اگرچه از تحریف مصون نمانده است-وجود دارد.

سوم: پیامبرانی که نه کتاب داشتند و نه شریعت؛ مانند اسحاق، ایوب، یونس و هارون. به این گروه از پیامبران نیز وحی شده است.