مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 87

وحی و جنسیت

مطابق آیات قرآن، پیامبران الهی همه از جنس مذکر بوده اند و هیچ پیامبری زن نبوده است. اگرچه گفت وگوهایی میان فرشتگان و برخی از زنان، مانند حضرت مریم و نیز وحی به مادر حضرت موسی وجود دارد, این از وحی رسالی نبوده است؛ بلکه به معنای دیگری است که در مباحث گذشته روشن شد.

این دیدگاه عموم مفسران از جمله شیخ طوسی در تبیان، زمخشری در کشاف، فخر رازی در تفسیر کبیر، قرطبی در تفسیر الجامع لاحکام القرآن می باشد. (1)

علامه طباطبایی (ره) می نویسد:

زنان، وحی نبوت و رسالی ندارند و چنین وحیی به آنان نمی شود؛ چراکه خداوند متعال می فرماید: (وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ إِلاّ رِجالاً نُوحِی إِلَیْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقُری...)؛ 2 و ما پیش از تو پیامبرانی را نفرستادیم؛ مگر مردانی بودند از اهل قری که به آنان وحی می کردیم. (2) آیات دیگری نیز بر این مطلب دلالت می کند؛ از جمله «نحل، آیه 43، انبیا، آیه 7 و یوسف، آیه 109».

ابن حزم به جهت آن که وحی را تعلیم الهی و خطاب نفسانی می داند تصور کرده است که زن، پیامبر می شود و آن را در قرآن منطبق بر حضرت مریم، مادر موسی و حتی ساره همسر حضرت ابراهیم (طبق آیه هفتم سوره هود) می داند. (3) ولی این دیدگاه-چنان که گفته شد-افزون بر آن که مطابق

1- (1) . تبیان، ج2، ص536؛ تفسیر کبیر، ج8، ص46؛ الجامع لاحکام القرآن، ج13، ص250.
2- (3) . المیزان، ج14، ص150.
3- (4) . ابن حزم اندلسی، الفصل فی الملل والاهواء والنحل، ج4، ص11 و ج5، ص17و18.