حلال و حرام مالی صفحه 481

محاسبه و مراقبۀ اهل دل

پدر یکی از دوستان من، در منطقه اردستان در یکی از بخش های ظفرقند زندگی می کرد. من او را ندیده بودم ولی با پسرش رفیق بودم. قبل از انقلاب مراسم ختم پدر او در تهران برگزار شد، من به مناسبت رفاقت با فرزند وی مثل بقیه مردم در ختم شرکت کردم. آن وقت هم طلبۀ قم بودم. آن آقایی که منبر رفت، دربارۀ این مرحوم، یک مطلبی را گفت، که این مطلب در ذهن من بیست و پنج سال بعد بود، حدود شش یا هفت سال قبل، یک شب در ماه مبارک رمضان، من فرزند آن مرحوم را در خانۀ یکی از دوستان مکه اهل کوپای اصفهان است، دیدم. به او گفتم: فلانی بیست و پنج سال پیش، واعظی که در مراسم ختم پدرت منبر رفته بود، این مطلب را گفت، حالا که شما را دیدم، از شما می پرسم که این مطلب درست است؟ گفت:

چه بود؟

گفتم: آن منبری گفت: این مرد بزرگواری که از دنیا رفته، در منطقۀ ظفرقند روحانی خیلی مفیدی برای مردم بود، زمان شاه برای مردم، شهربانی، دادگاه، دادگستری، پیشنماز و منبری بود. خرج زندگیش را از راه کشاورزی تأمین می کرد.

وجوهاتی که مردم به او می دادند به عنوان سهم امام و خمس با اینکه سیّد هم بود، مصرف نمی کرد، می گفت: من در قیامت جوابش را نمی توانم بدهم.

افرادی در گذشتگان بودند که از حلال خدا فراری بودند، چه برسد به حرام در همین درچه از حلال فراری بود.

مرحوم آیت الله درچه ای و پرهیز از موارد شهبه ناک

مرحوم آیت الله العظمی آقا سید محمدباقر درچه ای (1)که بسیاری از مراجع