تربیت از دیدگاه قرآن صفحه 113

(آل عمران / 190 و191).

یاد خدا، تفکر در آفرینش، خضوع در برابر او واندیشه وری و روشنفکری، همه اینها از آن خداپرستان است. فکرشان روشن و اندیشه شان تابناک . دیگران چطور؟

دیگران، هم آری و هم نه .

از جهتی اندیشه ای تابناک دارند، دقت می کنند، در اتم، در ملکول، در نظم و انسجام طبیعت و کشف قوانین آن، اما همین که به مرز ماورای طبیعت می رسندو به قوه قاهر لایزال می رسند، دیگر در می مانند و احیانا انکار هم می کنند.

اخیرأ کتابی دیدم که دو نفر غربی دست به دست هم داده و آنرا نوشته اند. در این کتاب این عنوان به چشم می خورد: «آشتی علم با خدا» !

این را می رساند که اخیرا دارند زمزمه هایی می کنند که بلی، آنچه در طبیعت است از ماورای طبیعت بهره می برد و استفاده می کند.

لنگ لنگان قدمی بر میداشت

هرقدم دانه شکری می کاشت

تازه دارند می فهمند قضیه چیست. ولی قبلا چطور؟ مکتب شکست خورده مارکس، مکتب غرق در تقلب و تزویر غربیها و امریکاییها اینها همه در تقلب، دروغ و

غفلت از خدا بسر می بردند. آری، آنها که در مهد طبیعت غنوده بودند و به آن سر گرم،دیدند نه، شوخی بر نمی دارد، تعارف برنمی دارد.کسی که همه اش درحقایق سیرمی کند نمی تواند از آنها چشم بپوشد. اکنون نیمه راهی راآمده اند اما اصل راه مانده که«أَنَّ إِلَی رَبِّکَ الْمُنْتَهَی».

خلاصه، بهره اول ما اندیشه تابناک و آزادی آن است و سپس استقامت وپایداری که«إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا» (فصلت /30و احقاف /13).