تربیت از دیدگاه قرآن صفحه 121

علم می کنند. اما باید بدانیم که اگر راه راپیداکردیم منحصر در این اشخاص بزرگ نیست.

عمده این است که راه را بیابیم. راه عبادت است، عبادت. نمونه اش نماز است،روزه است، ولی واقعش خضوع مطلق در مقابل خدا. تاکجا؟ تاجایی که اگر بگویند:حجله زفاف را رها کن که وقت تنگ است و هنگام درنگ نیست، می گوید: من ازبندگی لذت می برم نه از حجله زفاف، و اگر بگویند : میدان جهاد و مبارزه را برایت آراسته اند، می گوید: من از این صحنه لذت می برم نه از آراستگی حجله. حتی اگرحجله و میدان جهاد در نظرت مساوی باشد باز بشری و اسیر خواسته ها . اگر گفتنددستت باید قطع شود، باید اعدام شوی و گفتی: این سرم و این دستم، حکم خدا راجاری کن، آنوقت است که به جایی رسیده ای که محکوم حکم خدا و مطیع فرمان اویی و این نشانه ایمان است: ««فَلَا وَرَبِّکَ لَا یُؤْمِنُونَ حَتَّی یُحَکِّمُوکَ فِیمَا شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لَا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَیْتَ وَیُسَلِّمُوا تَسْلِیمًا» (نساء/65)؛ قسم به پروردگارت، ایمان نمی آورند مگر وقتی که در نزاعی که بینشان واقع شده حکم بکنی ومحکوم دلتنگ نباشد.

در زمان امیر مومنان علی(علیه السلام) این امر واقع شد. علی چهار انگشت یکی از دوستانش را قطع کرد. جوان با دست بریده راه افتاد. وسوسه گرها آمدند و گفتند: دیدی علی دستت را برید، امروز بدردت نخورد، ناقص العضوت کرد، آبرویت را پیش همه، پیش قوم و خویش و زن و بچه ات برد؟ ولی در همان حال وقتی کسی پرسید چه کسی دست تو را برید؟ گفت : ابالحسین، من صلی الی القبلتین، من غزا بدرا و حنی...؛(1) مردحق دست مرا بریده است.