تربیت از دیدگاه قرآن صفحه 150

بس که سجده های طولانی کرده بودند مانند سرزانوی بزها ششه بود. نام خدا که برده می شد آن قدر اشک از چشمانشان می ریخت که گریبانشان تر می شد و می لرزند، چنانکه درخت در مسیر باد در روزهای طولانی. چرا؟ از ترس عقاب وعذاب و به امیدپاداش وثواب. اینها همان عربهای قسی القلب بودند که بچه های خود را زنده به گورمی کردند و دلشان هیچ تکان نمی خورد.اینک که مشام جانتان با گلهائی از بوستان سخنان عطرآگین علی علیه السلام در نهج البلاغه تازه گردید، شعری را بخوانم گر چه شعرا هر چه بگویند مثل علی نمی توانند، اما بیان ما نباید خالی از آن باشد.

ای سد راه عرش شاهگاهت

ای قبه عرش تکیه گاهت

ای طاق نهم رواق بالا

بشکسته به گوشه کلاهت

هم عقل دویده در رکابت

هم شرع خزیده در پناهت

چرخ ار چه رفیع، خاک پایت

ابرار چه برزگ، طفل راهت

جبریل مقیم آستانت

وافلاک حریم بارگاهت

خورده است قدر زروی تعظیم

سوگند به روی همچو ماهت

ایزد که رقیب جان خود کرد