تربیت از دیدگاه قرآن صفحه 54

گردد و به آن اذعان کند؛«سَنُرِیهِمْ آیَاتِنَا فِی الْآفَاقِ وَفِی أَنْفُسِهِمْ حَتَّی یَتَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ» (فصلت/53)(1)

قهرا در مجلسی که گوش تا گوش اساتید دانشگاه، دانشجویان، پژوهشگران حضوردارند گوشها نیز می شود و آنها مچ دست ما را می گیرند و اشکال می کنند که شماهمه اش شعار می دهید، شما فقط بلد هستید قرآن را به سر بگیرید و در مجالس فاتحه بخوانید. اگر واقعا قرآنتان این بوده ، پس چرا نکردید، چرا دکارت کرد، نیوتن کرد،غربیها کردند و شمانکردید؟

خوب، این چیزی بود که به ذهن می آمد و من هم که یک عضو کوچک از شماطلاب عزیز بودم آن جا داشتم سخنرانی می کردم، لذا خودم این اعتراض را کردم وخودم هم در صدد پاسخ برآمدم و گفتم : اتفاقا ما کار کردیم و آنان از ما یاد گرفتندگفتم: من دوست آقای پروفسور عبدالسلام حکمت اهل پاکستان بودم که سه سال پیش به ایران آمد و از او برایتان نقل می کنم -ضمنا از مجله مشکوه بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی متشکریم که در زمستان 63 در شماره 6 مقاله وی را در 50 صفحه نشردادند که خیلی عالی بود، حتما بخوانید -پروفسور عبدالسلام برنده جایزه نوبل در فیزیک شده و در مجمع علمی یونسکو کار می کند و می خواهد سخنرانی کند.دانشمندان تیز پرواز، در فیزیک، شیمی، ستاره شناسی و ریاضیات و دیگر رشته ها ازپنج قاره جمع شده و نشسته اند. برنده جایزه نوبل صحبت می کند و همه گوش فرامی دهند. گفتم شما آقایان که در دانشگاه تهران هستید، شاید این قدر به خودتان قدرت ندهید که این گونه صحبت کنید، اما او که یک نفر برنده جایزه نوبل بود تا پشت تریبون قرار گرفت اول سخنی که گفت شهادتین بود: «اشهد ان لا اله الا الله واشهد ان