تربیت از دیدگاه قرآن صفحه 69

این است که آقای پروفسور عبدالسلام به آنها نهیب می زند که علم بلی، ولی ایمان چه؟ او ابتدا از ایمان شروع می کند. علامه اقبال پاکستانی هم در یک گلایه ای که ازغرب دارد می گوید:

خودت را بشناس، چرا همه اش به آفاق و جهان پرداخته ای؟

بینی جهان را خود را نبینی؟

تا چند نادان غافل نشینی؟

نور قویی عالم برانگیز

دست کلیمی، در آستینی

بیرون قدم نه از دور آفاق

تو پیش از اینی، تو بیش از اینی

از مرگ ترسی ای زنده جاوید

مرگ است صیدی تو در کمینی

جانی که بخشند دیگر نگیرند

آدم بمیرد از بی یقینی

صورت گری را از من بیاموز

شاید که خود را باز آفرینی

در خطاب به غرب گوید:

عجب آن نیست که اعجاز مسیحا داری

عجب این است که بیمار تو بیمارتر است

دانش اندوخته ای دل ز کف انداخته ای

آه از این نقد گرانمایه که در باخته ای

ما هستیم و دوبال : بال علم و بال ایمان. در این جهان اهل علم و ایمان صاحبان درجاتند:«یَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَالَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ»(مجادله/ 11)ودر آخرت هم اهل علم و ایمان شاهدان وگواهانند: ««وَقَالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ