جهنم کمینگاه بزرگ صفحه 133

1- همان.

2- ر.ک: إحیاء العلوم 142:4 به نقل از معراج السعاده: 187.

آنگاه که از شدت حزن آه می کشید، پس از توبه اش هم باز در بیابان می رفت و بر نفس خود نوحه می نمود و بر گناهانش اشک می ریخت.

توبه حضرت داود (علیهِ السَّلام)

روایت شده که هرگاه حضرت داود (علیهِ السَّلام) قصد این کار را داشت سلیمان (علیهِ السَّلام) دستور می داد که در میان مردم ندا کنند که هر کس میل دارد نوحه داود را بر خویشتن بشنود بیاید مردم می آمدند، و گرد او جمع زیادی از انسان و وحوش جمع می شدند او ابتدا به ثنای ذات اقدس حق می پرداخت، سپس بهشت و دوزخ را یاد می نمود و از هول و هراس قیامت سخن می گفت، آنگاه شروع به نوحه کردن بر نفس خود می نمود به نحوی که از مردم و وحوش جمع زیادی می مردند.

پس فرزندش، سلیمان (علیهِ السَّلام) می گفت: ای پدر! مستمعین را از هم پاشیدی و او شروع به دعا می نمود، در این بین یکی از عباد فریاد برمی آورد که: ای داود! چه زود در طلب جزاء از خدایت برآمدی، که داود می افتاد و از حال می رفت، حضرت سلیمان تختی می آورد و او را به همان حال به خانه می برد، و در میان مردم منادی ندا می کرد که: هر کس از او آشنائی با داود بوده تختی بیاورد جنازه او را ببرد که کسانی که با او بودند یاد بهشت و جهنّم آن ا کشته است، زن می آمد و آشنایش را می برد و می گفت: ای کسی که او را یاد آتش کشت، ای کسی که ترس از دوزخ او را از پای درآورد. و حال عارفان به خدا و به عظمت حضرت حق تعالی چنین بوده با اینکه خطاهایشان گناهی از گناهان ما نبوده، و آنها معصوم از ارتکاب گناه هستند، و خطای آنها ترک اولی ای بیش نبوده است.(1) .