جهنم کمینگاه بزرگ صفحه 140

1- ر.ک: أمالی شیخ صدوق: 97 ح76؛ تفسیر صافی 372:1 ؛ تفسیر کنزالدقائق 233:2 ؛ مستدرک الوسائل 132:12 ح13712 ؛ اسرار الصلوه: 92 ؛ شجره طوبی 202: 1.

2-2 : گریه بر امام حسین (علیهِ السَّلام):

در کتاب شریف «کامل الزیارات» ابن قولویه (متوفای 368 قمری) که یکی از معتبرترین کتب شیعه محسوب می شود، آمده است که امام صادق (علیهِ السَّلام) به زراره (رضی الله عنه) فرمود: «ای زراره! آسمان خون گریست بر حسین (علیهِ السَّلام) چهل صباح، و زمین گریست چهل صباح بر حسین (علیهِ السَّلام) به سیاهی، و آفتاب گریست چهل صباح به کسوف و گریه می کند بر ایشان هر چه در هواست و آنچه در سماء است از ملائکه و چون روح مقدّس او بیرون رفت جهنّم از عظم مصیبت بانگ زد چنانچه نزدیک شد زمین منشقّ شود از زفره او و همانا جان پلید عبیدالله و یزید چون برآمد از شادمانی جهنّم چنان شهقه برآورد که اگر خدای تعالی حبس نمی فرمود او را به دست خزّان او هر آینه هر که بر پشت زمین است می سوخت و اگر اذن به جهنّم می دادند نمیماند چیزی مگر اینکه او را به کام در می کشید. لکن جهنّم مأمور است و در بند است و هر آینه چند بار عتوّ و سرکشی کرد بر خازنان خودش و بدرستی که او گریه می کند بر حسین (علیهِ السَّلام) و افروخته می شود بر کشندگان او».(1) ،،،،،،،

2-3 : روزه:

رسول خدا (صَلَی اللهُ عَلیه وَآله وسَلم) فرمود: «الصوم جنّه من النّار؛ (2) روزه سپر آتش است». و روزه از آن جهت سپر آتش است که آتش غضب و شهوت را که آتش جهنم را در زندگی دنیا شعله ور می کند و در قیامت بروز می دهند دفع می کند.(3) .