جهنم کمینگاه بزرگ صفحه 157

1- ر.ک: الاحتجاج 104:2 ؛ الفصول المهمه 343:1 ؛ بحار 38:7.

2- تفسیر نمونه 428:3.

قوم بعدما احترقوا فیدخلون الجنه فیسمّیهم أهل الجنّه: المجهنّمیّون؛(1) عدّه ای از مردم، از دوزخ بیرون آورده و به بهشت برده می شوند که بهشتیان به آنان دوزخیان می گویند».

و فرمود: «یخرج من النّار من کان فی قلبه مثقال ذرّه من ایمان؛ (2) هر کس ذرّه ای ایمان در دلش باشد، از آتش بیرون آورده می شود».

و امام باقر (علیهِ السَّلام) نیز فرمود: «إن قوماً یحرقون فی النار حتی إذا صاروا احمما (حمیما) أدرکتهم الشفاعه؛ (3) گروهی از مردم در آتش می سوزند و خوب که گداختند (و خالص شدند) شفاعت به سراغشان می آید».

2- کسانی هستند که در دوزخ جاویدان باقی می مانند که علّت آن در روایت امام صادق (علیهِ السَّلام)، از پدران بزرگ وارشان، از امیرالمؤمنین (علیهِ السَّلام) خواهد آمد.

اما کسانی که در آتش دوزخ جاودانند:

امام کاظم (علیهِ السَّلام) می فرماید: «یخلد الله فی النار إلا أهل الکفر و الجحود و أهل الضلال و الشرک، و من اجتنب الکبائر من المؤمنین لم یسأل عن الصغائر؛ (4) خداوند جز کافران و منکران و گمراهان و مشرکان را در آنش جاودان نکند. مؤمنانی که از گناهان کبیره اجتناب کنند درباره گناهان صغیره بازخواست نشوند».

در دعای کمیل امام علی (علیهِ السَّلام) نیز می خوانیم: «أقسمت أن تملأها من الکافرین من الجنه و الناس أجمعین، و أن تخلد فیها المعاندین؛ .