معرفت معاد صفحه 160

خطاب به علی (علیه السلام) فرمود :

این گروه خداترس بودند، پس خداوند متعال آنها را دوست داشت و ایشان را به نعمت های خود ویژه ساخت و از کارهای خوبشان راضی شد، پس آنان را «متّقین » نامید. سپس فرمود: یا علی قسم به آن خدایی که دانه را در میان زمین شکافت و انسان را بر روی زمین آفرید، این متّقیان به هنگامی که از قبرهای خود بیرون می آیند، سفیدی چهره آنان مانند سفیدی برف و سفیدی جامه آنان مثل سفیدی شیر است و کفشهای آنان از طلا و بندهایش از مروارید درخشنده است . (1)

در حدیث دیگر، گزارشی از انواع احترام و تکریم و عزّت «متّقیان » تا وصول به بهشت و استقبال از آنها آمده است . (2)

در برابر، کافران و گناهکاران را چون چهارپایان تشنه کام به دوزخ می رانند. (3)در

قرآن مجید آمده است  :

(یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ * وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ * وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْویهِ * وَمَنْ فِی الاَْرْضِ جَمِیعاً ثُمَّ یُنجِیهِ )؛ (4)

گناهکار آرزو می کند که کاش برای رهایی از عذاب آن روز، می توانست فرزندان خود را فدا دهد. و (نیز) همسرش و برادرش را و قبیله اش را که به او پناه می دهد، و همه مردم روی زمین را و آنگاه خود را رها می کرد.

این آیات شدّت عذاب در روز قیامت را بیان می دارد، به گونه ای که انسان مجرم حاضر است نزدیکان خود بلکه همه مردم دنیا را فدا کند تا خود نجات یابد.

خداوند بزرگ در آیاتی دیگر، احوال دو گروه حقّ و باطل در قیامت را خبر می دهد

1- بحارالانوار، ج 7، ص 172.
2- بحارالانوار، ج 7، ص 172 و 173.
3- ر.ک : مریم ، آیه 86.
4- المعارج ، آیه 11 _ 14.