معرفت معاد صفحه 236

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) به قیس بن عاصم فرمود :

انّه لابدّ لک یا قیس من قرین یدفن معک و هو حیّ ، و تدفن معه و أنت میّت . فاِن کان کریمآ اکرمک و ان کان لیئمآ اسائک ، ثمّ لایحشر الّا معک ولا تبعث الّا معه ولا تسئل الّا عنه . فلا تجعله الّا صالحآ، فانّه ان صلح آنست به و ان فَسد لا تستوحش الّا منه ؛ و هو فعلک ؛ (1)

ای قیس ناگزیر برای تو همراهی است که با تو دفن می شود، او زنده است . با

او دفن می شوی ، و تو مرده ای . پس اگر او بزرگوار باشد، تو را گرامی

خواهد داشت و اگر فرومایه باشد به تو بدی خواهد کرد. او محشور نمی شود جز با تو، و تو مبعوث نمی شوی مگر با او، و از تو پرسش نمی شود جز درباره او. پس آن را جز شایسته و نیک قرار مده . اگر او شایسته باشد، با وی

انس می یابی . و اگر فاسد شود در وحشت نخواهی بود جز از او. و آن

کردار توست .

شیخ کلینی از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کرده است که فرمود :

اگر کسی مؤمنی را شاد گرداند، خداوند عزّوجل از آن شادی ، آفریده ای می آفریند که به هنگام مرگ مؤمن با وی دیدار می کند و به وی می گوید : مژده ات می دهم ای دوست خدا به کرامت و رضوانی از خدا، سپس همواره همراه وی است و همانند این سخن را در قبر و هنگام برانگیخته شدن در قیامت و در همه مواقع ترسناک تکرار می کند. پس مؤمن به وی می گوید: خدا رحمت کند تو را، کیستی تو؟ می گوید: من همان شادی هستم که بر فلان کس وارد نمودی . (2)

شیخ صدوق نیز روایتی در همین مضمون از آن حضرت نقل کرده است . (3)علّامه

1- الخصال ، ص 114.
2- الکافی ، ج 2، ص 190.
3- ثواب الاعمال ، ص 180.