معرفت معاد صفحه 26

خداوند بزرگ بر هدفمند بودن خلقت آسمان و زمین و سایر پدیده ها و انسان تأکید نموده است .

(وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا لاَعِبِینَ )؛ (1)

و ما آسمان ها و زمین را و آنچه را که در میان این دو است ، به بازی (و بی هدف ) نیافریدیم .

(أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاکُمْ عَبَثًا وَأَنَّکُمْ إِلَیْنَا لاَ تُرْجَعُونَ )؛ (2)

آیا گمان کردید شما را بیهوده آفریده ایم و اینکه شما به سوی ما بازگردانیده

نمی شوید؟!

(أَیَحْسَبُ الإِنسانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدیً ) (3)

آیا انسان گمان می کند بیهوده رها می شود؟

آفرینش مرگ و حیات و آزمون بزرگ زندگی در عمل به تکالیف ، حاکی از هدفمند بودن خلقت انسان است .

(الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَیَاهَ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلا)؛ (4)

آن کس که مرگ و حیات را آفرید تا شما را بیازماید که کدام یک از شما بهتر عمل می کنید.

حقیقت این است اکه اگر انسانها با اعمال گوناگون خوب و بد و سرنوشت های مختلف ، بهره مند و غیر بهره مند از نعمت های دنیای مشهود بدون برخورداری از فرجام و عاقبت درست ، به مرگ و نیستی ختم می شد، به یقین در دیدگاه عقلا، خلقت کاری بیهوده و پوچ می نمود، همان طور که نیهیلیست ها و شکّاکان مطرح کرده اند.

1- الدخان ، آیه 38.
2- المؤمنون ، آیه 115.
3- القیامه ، آیه 36.
4- الملک ، آیه 2.