نمی اندازند؛ در راه ها و کوچه ها رفت وآمد نمی کنند و دربارۀ زن های دیگرِ شوهرانشان غیرتی ندارند و آزار و اذیت نمی رسانند.» عقبه بن عبدالغفار گفته است: «زنان اهل بهشت دست در دست یکدیگر می اندازند و با صدای خوشی که خلایق همانند آن را نشنیده اند، آواز می خوانند: ما همیشه خوش و خرّم هستیم و هیچ وقت خشمناک نمی شویم. ما همیشه مقیم هستیم و کوچ نمی کنیم. ما در اخلاق نیکو و در شکل و شمایل زیبا هستیم. ما محّبان و حبیبان شوهران بزرگوار خود هستیم.»(1)
خداوند در سورۀ الرحمان می فرماید: «فیهِنَّ خَیْراتٌ حِسانٌ فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِی الْخِیامِ فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ لَمْ یَطْمِثْهُنَّ اِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ مُتَّکِئینَ عَلی رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَ عَبْقَرِیٍّ حِسانٍ فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ تَبارَکَ اسْمُ رَبِّکَ ذِی الْجَلالِ وَ الْاِکْرامِ» (= و در آن باغ های بهشتی، زنانی هستند نیکوخلق و
1- . همان.