محبوب و شنیدن ندای محبت آمیز او، برای اهل بهشت چنان لذت بخش و روح پرور است که با هیچ نعمتی برابری نمی کند.
2. محیطی آکنده از امنیت و مسالمت: بهشتیان در محیطی سراسر امن و به دور از هرگونه ترس و واهمه و اندوه به سر می برند: «ادْخُلُوا الْجَنَّهَ لا خَوْفٌ عَلَیْکُمْ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُون» (= به بهشت درآیید. نه بیمی بر شماست و نه اندوهگین می شوید.)(1)
3. همراهان و مصاحبان نیکو: یکی از نعمت های روحانی اهل بهشت، هم صحبتی با انسان های نیک و همدلان باصفاست؛ کسانی که هیچ گونه دشمنی و حسد و کینه توزی در میانشان وجود ندارد و روح صمیمیت و یکرنگی و برادری بر جمعشان حاکم است.
4. خشنودی خدا: بزرگ ترین نعمت و لذت بهشت، جلب رضایت و خشنودی الهی است: «وَ
1- . اعراف، 49.