6،2.توصیف بهشت در قرآن
بهشت اقامتگاه ابدی مؤمنان و صالحان رستگار در جهان آخرت است. بهشتیان کسانی هستند که به تصریح قرآن، کفۀ کارهای نیکشان در ترازوی اعمال، از کفۀ بدی هایشان سنگین تر است. در قرآن مجید، بهشتیان به نام ها و صفت هایی همچون «اصحاب الیمین» و «اصحاب الجنه» خوانده می شوند. بهشت معادل واژۀ «الجنّه» است و در قرآن مجید با این اسامی و اوصاف به کار رفته است: جنه المأوی، جنّات المأوی، جنه النعیم، جنات الخلد، دارالسلام، دارالمتقین، دارالمقامه، عدن، الفردوس.
توصیف بهشت در سه سورۀ الرحمان و واقعه و دهر به صورت مفصل و در بعضی از سوره های دیگر قرآن به صورت گذرا و مجمل بیان شده است. خداوند در قرآن، به بسیاری از نعمت های بهشتی همچون میوه ها و باغ ها و چشمه ساران و زنان پری رو با لباس های حریر و... و نیز نعمت های معنوی همچون رضوان خداوند و... اشاره کرده است.