بی تردید، خداوند انسان را برای بهره مندی از بهشت خویش آفریده است و اگر انسان شروط عقیدتی و اخلاقی و رفتاری مناسب آن را فراهم آورد، به این مهمان سرای الهی راه خواهد یافت. فراخوان و دعوت الهی عمومی است و به زمان و مکان و نژاد و زبان و شغل و لباس ویژه اختصاص ندارد؛ ولی تنها گروهی محدود شایستگی بهشت را کسب می کنند.
بهشتی شدن و جهنمی نشدن تابع اندیشه و عملکرد و اخلاق و رفتار خود ماست و براساس شانس و حوادث و جبر روزگار و آرزو و آمال و بدون کار و تلاش نیست. بهشت جزای اعمال نیک خود انسان هاست و جهنم دستاورد رفتار و گفتار و اندیشه های نادرست خود ماست. ده ها آیۀ قرآن بر این حقیقت تأکید می کند: )اِنَّ الْأَبْرارَ لَفی نَعیم( (= به یقین، نیکان در نعمتی فراوان اند.)(1) «وَ اِنَّ الْفُجَّارَ لَفی جَحیم» (= و بدکاران در دوزخ اند.)(2) «وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّهِ هُمْ فیها
1- . انفطار، 13.
2- . انفطار، 14.