و احساس فراغت نیست.] دراین باره مردم سه دسته اند: تلاشگران سریع که اهل نجات اند؛ علاقه مندان کُندرو که امید نجات دارند و کوتاهی کنندگانی که در آتش سقوط می کنند.)(1)
وقتی انسان، نعمت های برتر و بیشتر را ببیند و از لذایذ عالی تر با خبر شود، خود را گرفتار امکانات محدود و خوشی های زودگذر نمی کند و هرکس بیم آتش داشته باشد، از محرّمات الهی دوری می گزیند. باز در نهج البلاغه فرموده است: «فَمَنِ اشْتَاقَ اِلَی الْجَنَّهِ سَلَا عَنِ الشَّهَوَاتِ وَ مَنْ أَشْفَقَ مِنَ النَّارِ اجْتَنَبَ الْمُحَرَّمَات» (= هرکس شوق بهشت دارد، خواسته های دنیوی را فراموش می کند و هرکس از آتش بترسد، از محرّمات دوری می کند.)(2)
1- . نهج الالبلاغه، خطبۀ16.
2- . همان، حکمت31.