موسی کلیم الله جلد 3 صفحه 248

(اسْکُنُوا) ... (کُلُوا) ... (قُولُوا حِطَّهٌ)

5. خداوند، با یک عذرخواهی و توبه ی خالصانه، (قُولُوا حِطَّهٌ) گناهان بسیاری را می بخشد.

(نَغْفِرْ لَکُمْ خَطِیئاتِکُمْ) چنان که در دعا می خوانیم: (یا مَن یَقبلُ الیَسیر و یَعفوا عَن الکَثیر) ای خدایی که کم را می پذیری و گناه زیاد را می بخشایی.

6. برای دریافت لطف و آمرزش الهی، هم استغفار و دعا لازم است، هم عمل. (قُولُوا حِطَّهٌ وَ ادْخُلُوا الْبابَ)

7. ورود به مکان های مقدّس، ادب و آداب ویژه ای دارد. (وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً)

8. باید میان نیکوکار و گنه کار، تفاوت باشد. وقتی خطاکاران بخشوده می شوند، نیکوکاران هم از درجه و لطف بیشتری برخوردار می گردند. (سَنَزِیدُ الْمُحْسِنِینَ)

9. در نظام مدیریت و تشویق دیگران، باید همواره نیکوکاران را امتیاز داد. (سَنَزِیدُ الْمُحْسِنِینَ)

10. کیفر تحریف و تغییر دستورهای خدا، قهر و عذاب است. (فَبَدَّلَ) ... (فَأَرْسَلْنا)

11. تغییرات لجوجانه و بر اساس استهزا، قابل بخشش نیست. (رِجْزاً مِنَ السَّماءِ)

12. همه ی کیفرها مربوط به قیامت نیست، بلکه گاهی در دنیا نیز کیفر داده می شود. (رِجْزاً مِنَ السَّماءِ)

13. سرنوشت انسان به دست خودش است و عذاب، نتیجه ی ستم خود اوست. (بِما کانُوا یَظْلِمُونَ)

2) سوره بقره: آیات 58- 59

(وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْیَهَ فَکُلُواْ مِنْهَا حَیْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَ ادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَ قُولُواْ حِطَّهٌ نَّغْفِرْ لَکمُ ْ خَطَایَاکُمْ وَ سَنزَیدُ الْمُحْسِنِینَ (*) فَبَدَّلَ الَّذِینَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَیرْ الَّذِی قِیلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلیَ الَّذِینَ ظَلَمُواْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا کاَنُواْ یَفْسُقُونَ (*)) (1)

پیام ها

1. تأمین معاش مردم، مقدّم بر فرمان به عبادت و مقدمه ای بر آن است. (کُلُوا) (سُجَّداً)

2. برای ورود به مکان های مقدّس، احترام مخصوص لازم است. (ادْخُلُوا) (سُجَّداً)

3. بخشش، از اوست، امّا استغفار و طلب آمرزش، باید از سوی ما باشد. (قُولُوا حِطَّهٌ نَغْفِرْ لَکُمْ)

4. آداب دعا و شیوه توبه را نیز باید از خدا بیاموزیم. (ادْخُلُوا) (سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّهٌ)

5. عمل به دستورات خداوند، زمینه ی آمرزش ماست. (ادْخُلُوا) (قُولُوا) (نَغْفِرْ لَکُمْ)

6. استغفار، برای گناهکار مایه ی آمرزش و برای نیکوکار اعتلای درجه است.

(نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ وَ سَنَزِیدُ الْمُحْسِنِینَ)

7. ظلم و گناه، زمینه ساز تغییر و تحریف قانون است. (فَبَدَّلَ الَّذِینَ ظَلَمُوا)

8. تا وقتی که روش و شیوه کاری بیان نشده، انسان آزاد است تا با نظر خود عمل کند، ولی بعد از بیان روش ها، عذری در تغییر آن نیست. (قِیلَ لَهُمْ)

9. جزای تحریف گران قوانین الهی، قهر و عذاب است. (رِجْزاً مِنَ السَّماءِ)