سوشیانت منجی ایرانویج صفحه 170

به شرح زیر تطبیق می کند:

زمین لرزه ها پرشمار خواهند بود و خسارات زیادی وارد خواهند ساخت.

چشمه ها و رودها خشک خواهند شد به گونه ای که دیگر آبی برای نوشیدن وجود نخواهد داشت. (Inst. VII. 14,4.7)

این کمیابی آب را ایادگار جاماسپیک، فصل شانزدهم، 13، نیز متذکر می شود، اما به ویژه

بهمن یشت دوم، 42 درباره آن به تفصیل شرح داده است: (1)

«... و باران در زمان خاص خویش نبارد و هنگامی که ببارد بیشتر جانوران زیانکار به جای آب ببارد و آب رودها و چشمه ها کاهش یابد، دیگر فزونی نیابد».

در آسمان نیز وقایع وحشت انگیزی

روی می دهند که روح انسانی را به هراس می افکنند:

ستاره های دنباله دار، خورشیدگرفتگی ها، تغییرات رنگ ماه و سقوط ستارگان. (Inst. VII. 16,4.7)

در بهمن یشت دوم، 31 و 42 نیز این پدیده های آسمانی مطرح است:

«... خورشید ناپیدا و کوچک تر خواهد شد... و همه آسمان را ابر مِهی [ابر و مه] شب ظلمانی کند...».

آن گاه سال کوتاه می شود، ماه کاهش می یابد و مدت روز تقلیل می یابد.

(Inst. VII. 16,4.10)

و در بهمن یشت دوم، 31 نیز چنین آمده:

«... و سال و ماه و روز کوتاه تر شوند...».

به علاوه بلندترین کوه ها فرو می پاشند و همسطح دشت ها خواهند شد.

(Inst. VII. 16,4.11)

این یکی از مشهورترین مضامین ایرانی درباره آخرت از پایان دوران هخامنشیان است. در بندهشن سی و چهارم (انکلساریا، ص228: 3 و ادامه) با نقل قولی از اوستا چنین آمده است:

باز هم این موضوع گفته می شود: «این زمین دشتی خواهد شد بدون درّه و بدون تپه».

کوهی که قله آن (پلِ) چینود (Činvat) (2) است نه بلندی نشان خواهد داد و نه گودی.

به علت همه این بدبختی ها که بر سرِ زمین و انسانیت آمده اند، مردم مرگ را