- دنیاداری و دنیاگریزی 1
- اشاره 3
- 1. بهره های دنیوی موجب عذاب در دنیا و آخرت است 3
- 2. دنیا متاعی ناپایدار است 5
- 3. دنیا سرای فریب است 5
- 5. دنیا سبب روگردانی از آخرت است 9
- اشاره 15
- 1. کسب مواهب دنیوی و مادی، در اسلام مطلوب است 15
- 2. دنیا و مواهب مادی، خیر و از فضل و رحمت الهی است 24
- 3. دنیا و مواهب آن، پاداش دین داری و اَعمال صالح است 25
- 4. گاه محرومیت ازمواهب دنیا، کیفر اَعمال زشت است 27
- 5. فقر ناپسند است 28
- نکتۀ دوم: 40
- نکتۀ سوم: 41
فقدان روزی و در آیۀ « لِلْفُقَراءِ الَّذینَ أُحْصِرُوا فی سَبیلِ اللَّه...» (1) به همین معناست؛ سوم، فقر نفس، به معنای حرص و طمع که در روایتِ «نزدیک است که فقر به کفر انجامد» به این معناست؛ چهارم، فقر به خدا که در روایتِ «خدایا، مرا به واسطۀ فقر به خودت بی نیازم گردان» به این معناست.(2)
مراد از فقر، در حدیث نبویِ «فقر فخر من است» نیز به همین معنای اخیر است. علامه مجلسی می گوید:
همانا از میان پیامبران نبی اکرم| فقر را افتخار خود دانستند؛ بااینکه آنان نیز در این فقر با ایشان شریک اند؛ به دلیل آنکه توحید ایشان و اتصالشان به حضرت حق و انقطاعشان به سوی او، از دیگر پیامبران بیشتر است؛ پس فقر ایشان نیز به خداوند
1- . بقره، 273.
2- . راغب اصفهانی، المفردات، ص383.