- دنیاداری و دنیاگریزی 1
- اشاره 3
- 1. بهره های دنیوی موجب عذاب در دنیا و آخرت است 3
- 2. دنیا متاعی ناپایدار است 5
- 3. دنیا سرای فریب است 5
- 5. دنیا سبب روگردانی از آخرت است 9
- اشاره 15
- 1. کسب مواهب دنیوی و مادی، در اسلام مطلوب است 15
- 2. دنیا و مواهب مادی، خیر و از فضل و رحمت الهی است 24
- 3. دنیا و مواهب آن، پاداش دین داری و اَعمال صالح است 25
- 4. گاه محرومیت ازمواهب دنیا، کیفر اَعمال زشت است 27
- 5. فقر ناپسند است 28
- نکتۀ دوم: 40
- نکتۀ سوم: 41
و فرزندان آنان تو را شگفت زده نکند. جز این نیست که خدا می خواهد ایشان را در دنیا، به وسیلۀ آن ها عذاب کند و جانشان درحال کفر بیرون رود.)
خداوند در این آیه، اموال و فرزندان را که از مواهب دنیا هستند، برای کافران مایۀ عذاب دنیا و وسیلۀ اصرار بر کفر و درنتیجه، عذاب آخرت شمرده است. این همان سنت استدراج و امهال است که درظاهر، نعمت است؛ ولی در باطن از عذاب های الهی برای دشمنان خداوند است که خودشان سبب آن شده اند.(1) همچنین، حضرت امیر می فرمایند:
مَثل دنیا همچون مار است که بدنی نرم دارد؛ ولی زهری کُشنده درون آن است. فریب خوردۀ نادان به آن متمایل می شود؛ اما دانای خردمند از آن حذر می کند.(2)
1- . برای مطالعۀ استدراج، نک: زخرف، 33تا35؛ اعراف، 182 و 183؛ رعد، 32؛ قلم، 44 و 45؛ برای مطالعۀ امهال، نک: آل عمران، 178؛ فاطر، 45.
2- . نهج البلاغه، کلمات قصار 119، ص381 و نامۀ 68، ص352.