معاد صفحه 110

بلکه خورشید و ماه و سایر کرات هم برای همیشه در این نظام نیستند و حرکت و نظام آنها هم موقّت و تا مدّت معیّنی است که بعد از پایان آن مدّت اءجل مُسَمّی ، بساط آنها بر چیده می شود . سخّر الشّمس و القَمَر کلُّ یَجرِی لاَجَلٍ مُسَمّی (348)

بنابراین قرآن از ابتدا موقّت بودن این نظام را با عبارت اءجل مُسمّی به ما گوشزد کرده است و آن اءجل هنگامی است که قیامت بر پاشود .

خوشبختانه پیش بینی های علمی که برای آینده جهان و نظام موجود شده نیز تا مقدار زیادی در شعاع نظریّه وحی حرکت می کند ، گرچه هر گاه نظریّه ای بر خلاف وحی باشد ، بیش از یک حدس نیست که دیر یا زود توسط دانشمندان دیگر تکمیل و یا تغییر پیدا کرده و به حقایق قرآن نزدیک خواهد شد . زیرا همیشه نظریّه خالق و سازنده اشیا ، بر سایر نظریّه ها مقدم است ، خدایی که آسمان ها و زمین و کُرات دیگر را آفریده و گفته اش بر خاسته از علم بی نهایت اوست و هیچ گونه اشتباه ، انحراف ، خطا و تجدید نظر در ذات مقدّسش راه ندارد ، بهتر می داند تاریخ سرآمد و پایان کار آنها چه مدّتی است .

به هر حال برویم سراغ اوضاع طبیعت تا ببینیم سرنوشت آنها چیست ؟ و ابتدا از آسمان ها شروع می کنیم :

وضع آسمان ها

قرآن در باره آسمان ها می فرماید: سَبعَاً شِداداً(349) ما هفت آسمان محکم را برای شما بنا کردیم و در

جای دیگر می فرماید: سَبعَ سَمواتٍ طِباقا(350) ما هفت آسمان را به صورت طبقه طبقه روی هم آفریدیم .

آسمان هایی که به دست قدرت خدا از کجی ها و شکاف ها و ناموزونی ها نگاه داشته شده است . فَسَوّاهُنَّ سَبعَ سَمواتٍ(351)

آسمان هایی که به صورت یک سقف محفوظ آفریده شده اند ، وَ جَعَلنَا السَّماءَ سَقفاً مَحفُوظاً(352) و به فرمان خداوند برپاست . ومِن آیاتِهِ اءن تَقُومَ السّماءُ و الاَرضَ بِاءمرِه (353)

آسمان هایی که روزنه و شکافی ندارند . و ما لَها مِن فُرُوجٍ(354)