معاد صفحه 193

قرآن برای نجات انسان و دوری از وابستگی و دلبستگی های او ، بهترین موعظه و پند را داده و شدیدترین هشدارها را با بیان های گوناگون و رسا و مکرّر آن هم با نمونه های مختلف ارائه داده است :

گاهی فرموده : ای انسان ! تو خلیفه خدا هستی نباید به زمین و مال بچسبی .

گاهی فرموده : به ایثارگرانی که از خود کم گذاشته و به دیگران بخشیدند نگاه کن ، مبادا تو عقب بمانی .

گاهی فرموده : مالی که در راه خدا بدهی ، مانند دانه ای است که به صورت خوشه ها آن هم با گندم های فراوان بدست می آید . بنابراین در انفاق ، تو سود بزرگی بدست می آوری .

گاهی فرموده : ای انسان ! روزی را که فقیر و نادار بودی فراموش مکن و امروز که بی نیاز هستی غافل مباش .

وگاهی فرموده : ما فرعون ها را غرق و قارون ها را به زمین فروبردیم .

همه این تذکّرات لطف و رحمت الهی است تا فکر و دل ما را از وابستگی به این دنیا فانی رها نموده و به یاد قیامت اندازد .

وضع درونی

قرآن در این باره می فرماید: وَ سُقُوا ماءً حَمِیما فَقُطِّعَ اَمعائَهُم (794) در برابر بهشتیانی که از بهترین شیرها و آب ها و عسل ها و نوشیدنی ها بهره مند می شوند ، به دوزخیان به جای آب گوارا ، آب چنان جوشانی داده می شوند که همچون اسید ، اندرون آنان را سوزانده و قطعه قطعه می

کند .