معاد صفحه 212

علاوه بر اینکه عالم قیامت با دنیا بسیار فرق دارد ، آنجا خانه ابدی است و همه خلائق حاضرند و قدرت انسان ، کامیابی ها ، خواسته ها ، تمایلات و مهمانان او چندین برابر است ، از همه گذشته هر جایی را مناسب با خودش می سنجند و خدای بزرگ برای روز بزرگ باید پاداش بزرگ بدهد .

در حدیث می خوانیم : جایگاه ساده ترین افراد بهشت به قدری بزرگ است که هرگاه جنّ و انس بر او وارد شوند ، جا و وسیله پذیرایی (بدون آنکه سهمی از کسی کم شود) برای همه هست . (881)

هوای بهشت

نسیم بهشتی بسیار مطبوع و دلربا و ملایم است ، قرآن می فرماید: لایَروْنَ فِیهَا شَمساً وَلا زَمهَرِیراً(882) در بهشت ، نه خورشیدی دیده می شود تا از گرمی آن ناراحت شوند و نه زمهریر و هوای بسیار سردی در کار است

که از سرمای آن رنج ببرند .

در مورد هوای بهشت همین بس که قرآن سی و شش مرتبه فرموده است : جَنّاتٌ تَجرِی مِن تَحتِهَا الاَنهار باغ هایی که شاخه های آن برهم گردن نهاده و در پای درختانش نهرهای آب زلال جاری است ، درختانی که خشک شدن و فاسد شدن و کهنه شدن ندارند و انواع مختلف آنها در آنجا هست که در قرآن نیز نام بعضی آنها آمده است : فِی سِدرٍ مَخضُودٍ در سایه درخت های سدر بی خار هستند ، وَ طَلحٍ مَنضُودٍ و در کنار درختان موزی (883) که میوه های آن روی هم قرار گرفته است .

درختانی که در سایه های دائمی هستند و با حرارت و آفتاب لطافت آنها از بین نمی رود ، وَ ظِلٍّ مَمدُودٍ و در کنار آب جاری می باشند . وماءٍ مَسکوب (884)

علاوه بر آن هوای لطیف ، آهنگ های دلربایی نیز در آنجاست که به گفته روایات متعدّد توسط حوریان و درختان نواخته می شود ، ولی با مفاهیم بسیار عرفانی که شامل حمد و تقدیس خداوند متعال است . (885)

بهشت محل کامیابی

بر خلاف آنکه در دوزخ همه نوع زجر و شکنجه وجود دارد ، در بهشت همه نوع لذّت و رفاه و آسایش در اختیار بهشتیان است ، قرآن می فرماید: فِیهَا ما تَشتَهِیهِ الاَنفُسُ وَتَلَذُّ الاَعیُنُ(886) یعنی هر آنچه را انسان میل و اراده کند و هرچه چشم از آن لذّت می برد ، همه در اختیار اوست .