معاد صفحه 216

، غذا ، نوشیدنی و نعمت های بهشتی بهره می برد .

و این همه به خاطر آن اعمال صالحی است که در گذشته داشته اند .

برادری و صفا

بر خلاف دوزخیان که یکدیگر را ملامت می کنند و به گفته قرآن هر دسته ای که به دوزخ پرتاب می شود به گروه دیگر همفکر خود نفرین و لعنت می کند ، کُلَّما دَخَلَتْ اُمَّهٌ لَعَنَت اُختَها(903) ، در بهشت هیچ گونه کدورت و کینه در کار نیست ، قرآن می فرماید: وَنَزَعنَا ما فی صُدُورِهِم مِن غِلٍّ(904) ما هرگونه دشمنی و حسادت و کینه (905) را از دل آنان برداشته و همه را صمیمی و برادروار بر تخت هایی که روبروی یکدیگر است ، جا می دهیم .

دوری از لغو و بیهودگی

در آنجا دیگر دروغ ، ناسزا ، زخم زبان ، تمسخر ، تهمت و یاوه گویی نیست ، لایَسمَعُونَ فِیهَا لَغوا اِلاّ سَلاماً(906) شنیدنی ها تنها سلام است ، یعنی جملاتی است که از سلامت روح و فکر و زبان و رفتار برمی خیزد .

در جای دیگر می خوانیم : لا یَسمَعُونَ فِیهَا لَغواً وَ لا تَاثِیماً(907) در بهشت نه گفتار لغوی می شنوید و نه نسبت گناه به یکدیگر می دهند .

در سوره نباء می خوانیم : لایَسمَعُونَ فِیهَا لَغواً وَ لا کِذّاباً(908) نه گفتار بی اثر می شنوند و نه نسبت دروغ بهم می دهند ، گفته های آنجا همه از واقعیات و از یک صفای خاصی ریشه می گیرد .

لباس ها و زیورها

اهل بهشت با دست بندهایی از طلا زینت داده شده اند و علاوه بر آن زیورهایی از لؤ لؤ دارند ، یُحَلَّوْنَ فِیهَا مِن اَساوِرَ مِن ذَهَبٍ و لُؤ لُؤ ا(909) و در آیه دیگر دست بندهایی از نقره را ذکر کرده : و حُلُّوا اَساوِرَ مِن فِضَّهٍ(910) لباس آنان سبزرنگ و از حریر نازک (سندس ) و حریر ضخیم (استبرق ) است ، وَیَلبِسُونَ ثِیاباً خُضراً مِن سُندُسٍ و اِستَبرَقٍ(911) جالب اینکه این لباس ها کهنه شدن ندارند و در آنجا دیگر سختی و درد سر و خستگی در کار نیست ، لایَمَسُّنا فِیهَا نَصَبٌ و لایَمَسُّنا فِیهَا لُغُوبٌ(912)