معاد صفحه 225

یکی دیگر از الطاف الهی به اهل بهشت آن آست که خداوند به آنان می فرماید: اِنَّ هَذا کانَ لَکُم جَزاءً وَکانَ سَعیُکُم مَشکُوراً(962) این نعمت ها پاداش کار و اجر سعی و تلاش خودتان است . در صورتی که جزای

کارهای نیک و چند رکعت نماز و چند روز روزه و حج و انفاق و امثال آن این همه نیست ، زیرا مال و جان و توفیق ما همه از خداوند است ، عبادات ما همچون ساختمانی است که آجر ، آهن ، سیمان ، گچ ، در و پنجره و مصالح آن همه از خدا می باشد ، ولی در عین حال او خانه را به قیمت چند برابر از ما بخرد ! راستی انسان در برابر این همه لطف شرمنده می شود .

فرض کنید انسان بی پناه و دربندی را از غرق شدن نجات داده و او را و آزاد کردید ، سپس به او رانندگی یاد داده و ماشین زیبایی را هم برای کار در اختیارش گذاشتید و برای او همسر و مسکن هم تهیه کردید ، ولی او که نجات و آزادی و کار و زندگی خودش را از شما می داند گاه و بیگاه برای تشکّر به دیدن شما بیاید ، بعد شما بخاطر همین ملاقات باز هم کرایه ماشین و پول بنزین را چند برابر به او بدهید ، در اینجا به او جز شرمندگی چه حالی دست می دهد .

البتّه شکّی نیست که تمام این مثالها کوتاه و نارساست ، به قول مولوی : خاک بر فرق من و تمثیل من و لطف خدا بیش از وصف و توصیف کردن است ، نتوان وصف تو گفتن که تو در وصف نیایی .

او کار ما را به ده برابر تا هفتصد برابر و

بیشتر پاداش می دهد ، مَن جَاءَ بِالحَسَنَهِ فَلَهُ عَشرُ اَمثالِها(963)

او کار کم ما را هم می پذیرد ، فَمَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّهٍ خَیراً یَرَه (964)

او کار ناقص و معیوب را هم قبول می کند ، چنانکه در دعای بعد از نماز می خوانیم : اِلهِی اِن کانَ فِیهَا خَلَلٌ اءو نَقصٌ مِن رُکوعِها اءو سُجُودِها فَلاتُؤ اخِذنِی و تَفَضَّل عَلیَّ بِالقَبولِ و الغُفرانِ(965) خدایا ! هرگاه در رکوع و سجود نماز من نقص و عیبی است ، نادیده گرفته و نمازم را بپذیر و مرا مورد لطف و مغفرت قرار ده .

او کارهای زیبای ما را برای دیگران آشکار می کند ، ولی زشتی ها را می پوشاند . یا مَن اَظهَرَ الجَمِیلَ وَسَتَرَ القَبِیحَ(966)

درجات بهشت