معاد صفحه 230

عیب ما این است که علم به معاد داریم ، امّا یقین نداریم ،

یک بدهکار که به منزل می آید به تمام خانواده بدهکاری فردای خود را خبر می دهد و همه می فهمند ، امّا چون هنوز باور نکرده اند و به رسوایی قرض یقین ندارند ، به بستر رفته و می خوابند ، ولی پدر تا صبح در عذاب و فکر است که فردا ماءمور جلب می رسد و آبروی من در بازار ریخته می شود ، اگر به گفته های قرآن در مورد معاد باور داشته باشیم ، باید حداقل هر شبانه روز چند دقیقه ای به فکر قیامت خود باشیم .

قرآن می گوید: پرونده های شما در برابر همه مردم باز خواهد شد ، پیامبر اکرم صلای اللّه علیه و آله ّز شما شکایت خواهد کرد ، اعمال شما مجسّم و قهر خدا حاضر و حساب شما دقیق و راه شما باریک و قیافه ها دگرگون و راه نجات بسته و اسرار شما کشف و . . . می شود ، کدام جادّه ای را سراغ دارید ک هزار تابلو خطر زده باشند ، ولی رانندگان ، مست و مشغول گفتگو و تخمه شکستن باشند و به سرعت گاز بدهند و نسبت به این همه هشدار بی تفاوت باشند ؟

براستی هر خواب و بیداری ما ، هر بهار و پائیز طبیعت و فراق و جدایی عزیزان در هر زمان ، نشانه ای برای توجه دادن به معاد است . آیا این همه نشانه برای توجه ما کافی نیست ؟ با کمی فکر درمی یابیم که یاد معاد نقش بسیار سازنده

ای دارد ، ریشه تمام مفاسد و بدی ها ، فراموش کردن قیامت است . چنانکه قرآن علّت بدبختی و بدعاقبتی گناهکاران را فراموش کردن قیامت می داند . . . . بِما نَسُوا یَومَ الحِسابِ(989)

البتّه این را هم بدانیم که کمی توجّه و تقوا و بندگی خدا ، تمام مشکلات را حل می کند و مردن را مانند بو کردن گُل می کند و در آن صورت اوّل مرگ ملاقات با لطف خدا و همسایه شدن با اولیای خدا و روز قیامت روز امنیّت و شادی و بهشت جاودانه می شود ، اینک این گوی و این میدان .

محرومان از بهشت

قرآن می فرماید: لایَدخُلُونَ الجَنَّهَ حَتّی یَلِجَ الجَمَلُ فِی سَمِّ الخِیاطِ(990) کافران و مشرکان به بهشت نمی روند ، مگر زمانی که شتر از سوراخ سوزن رد شود ، یعنی هرگز این دو گروه وارد بهشت نخواهند شد ، زیرا هرگز شتر از سوراخ سوزن رد نمی شود .

علاوه بر آن در روایات می خوانیم که گروه های ذیل نیز از بهشت محرومند:

سخن چین ، دائم الخمر ، بی غیرت ، غیبت کننده ، منّت گذار ، بخیل ، قاطع رحم ، پیرزناکار ، ثروت اندوز بخیل ، تندخو و بداخلاق ، پرخور و ستمگر و کسی که حق مردم را ندهد ، کسی که منطق خدایا رهبر حق را ردّ کند ، کسی که در حکومت به مردم حیله نماید و . . . . (991)