معاد صفحه 231

جاودانگی و خلود

جاودانگی و خلود

یکی از عواملی که هر شیرینی را به تخلی می کشاند ، فکر نابودی و فساد و از بین رفتن است ، مثلاً حسابدران و ماءموران بانک که هر لحظه هزاران و میلیون ها تومان پول را در دست می چرخانند لذّت نمی برند ، زیرا می دانند در لحظه دیگر از دستشان گرفته می شود ، تمام لذّت های دنیا نیز تمام شدنی است ، قرآن می فرماید: ما عِندَکُم یَنفَدُ وما عِندَاللّهِ باقٍ(992) آنچه نزد شماست نابود شدنی و آنچه نزد خداست ابدی است .

آری ، فکر فراق لذّت کامیابی را از بین می برد ، لیکن لذائذ بهشت ابدی است ،

بارها قرآن درباره تمام بهشتیان و بسیاری از دوزخیان مساءله خلود و ابدیّت نعمت ها و عذاب ها را با صراحت اعلام فرموده است

در خلود و دوام نعمت ها جای هیچ شبهه ای نیست ، زیرا لطف خدا بی نهایت و نامحدود است و تا زمان بی نهایت می تواند انسان های مؤ من را مشمول همه نوع الطاف خود قرار دهد ، تنها دو نکته وسؤ ال قابل تاءمّل است :

اوّل اینکه هم درباره اهل بهشت و هم درباره اهل دوزخ ، در کنار جمله خالِدِینَ فِیها ، جمله ما دامَتِ السَّمواتِ والاَرضِ(993) آمده است ، یعنی تا آسمان ها و زمین پابرجاست ، نعمت های بهشت و عذاب های دوزخ هم باقی و برپاست ، آیا این محدودیّت نیست ؟

در پاسخ آن می گوییم : زمین و آسمان قیامت ، غیر از زمین و آسمان دنیاست ، زیرا طبق آیات فراوان (چنانکه در بخش های نخستین اشاره کردیم ، ) در آستانه قیامت زمین لرزه ای شدید پیدا می شود ، کوهها از جا کنده و نور خورشید تمام شده و ستارگان برهم ریخته و آسمان ها در هم پیچیده و نظام موجود بکلی دگرگون می شود ، امّا زمین وآسمان در قیامت به شکل دیگری است ونظام خاصّی دارد ، آنجا دیگر تغییر وتباهی ، گرمی وسردی موسمی ، لرزه وتزلزل ، بهم ریختگی و درهم پاشیدگی در کار نیست ، با توجّه به این مطلب اینکه قرآن می گوید: تا زمین و

آسمان برپاست دوزخیان در جهنّم و بهشتیان نیز در نعمت ها بسر می برند ، به معنای ابدیّت و جاودانگی است .

جالب اینکه بدنبال آیه در توصیف بهشت می خوانیم : عَطاءً غَیرَ مَجذُوذ(994) یعنی عطایی است که هرگز گسسته و قطع نمی شود .