معاد صفحه 233

در قیامت نیز اعمال و صفات تجسّم یافته و کسی را که از توبه و شفاعت و عفو دور افتاده و خود را از قابلیّت انداخته عذاب می کند و ابدیّت عذاب نتیجه اعمال خود اوست .

به علاوه پاره ای گناهان جز عذاب دائمی هیچ کیفر دیگری نمی تواند داشته باشد ، کسی که با بدعت گذاری ، افراد یا نسل هایی را برای ابد منحرف کرده و یا کسی که مانع رشد و سعادت و حق پذیری دیگران شده و یا کسی که جلو رهبران حق یا ندای حق را گرفته است و آنان را خانه نشین و صدای آن بزرگواران را در گلو خفه و اموال مردم را به یغما برده و بهترین استعدادها و لیاقت ها و اموال را به هدر داده است ، نه گناه کوچکی انجام داده و نه گناه مقطعی است ، بنابراین ما باید آثار هر گناه را نیز بررسی کنیم . (998)

اگر علمای یهود ونصاری که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را همچون فرزندانشان می شناختند؛ یَعرِفُونَهُ کمایَعِرفُونَ اَبنائَهُم (999) ، حق را کتمان نمی کردند و با صراحت به یهودیان و مسیحیان اعلام می کردند که آن پیامبر موعودی که در تورات و انجیل به ما وعده داده شده همین حضرت محمّد است و بدین وسیله مانع ایمان آنان نمی شدند ، امروز میلیون ها نفر یهودی

و مسیحی گمراه نداشتیم .

آری ، گاهی یک دقیقه سکوت ، نسل هایی را برای قرن ها به انحراف می کشد ، ما گناه را نباید از نظر ساعات بررسی کنیم ، بلکه از راه آثار ونقش آن در تاریخ و نسل ها باید بررسی کنیم ، راستی شما چرا عقربی را که یک دفعه نیش می زند برای همیشه او را نابود می کنید ، لابد می گویید: عقرب اگر بماند تا ابد می گزد . بعضی انسان ها نیز چنین می باشند چنانکه در حدیث می خوانیم : جنایتکار باید تا ابد در عذاب باشد ، زیرا او همچون عقرب شده که اگر مهلت یابد جنایت می کند و تا ابد مردم را می گزد .

همان گونه که صدام و رژیم بعثی عراق که با تجاوز به جمهوری اسلامی ایران و بمباران و موشک باران بسیاری از مردم بی دفاع و مسلمان ما را به شهادت رساند و یا مجروج و معلول نمود ، امّا همین که رزمندگان اسلام شجاعانه در برابر او ایستادند و مجبور به عقب نشینی و شکست شد ، ادعای صلح طلبی کرد که رهبر کبیر انقلاب قدّس سرّه فرمود: باید صدام و حزب کافر در عراق از بین برود ، زیرا اگر او کمی مهلت یابد دوباره حمله می کند .

آری ، انسانی که از گرگ درّنده تر و از موش دزدتر و از روباه حیله گرتر و قلبش از سنگ سخت تر شده است ، کیفری جز عذاب دائم ندارد و چون

جنایت جزو حالات و روحیّات و ذاتش شده ، آن خباثتِ ذات به صورت قهر دائم در قیامت تجسّم یافته و از او جدا نخواهد شد .

جاودانگی ، لطف الهی است

آیا در بهشت و جهنّم بودن ، همیشگی است و هیچ کس نمی تواند انسان را از آن خارج کند ؟