معاد صفحه 26

در قرآن آیات فراوانی است که می فرماید: ما در آفرینش نه اهل بازی و لعب هستیم و نه بی هدف و باطل کاری می کنیم و نه هدف های سطحی و ساده و سرگرمی در کار است ، بلکه آفرینش طبق حق و برای رشد و آزمایش انسان ها بر مبنای قوانین و سنّت ها پایه ریزی شده و هدف از آفرینش ، شناخت ، عبادت و انتخاب راه خدا از میان صدها راه غیرالهی است و دیر یا زود راه شما به سوی خدا پایان می یابد؛ اِنّا لِلّه و اِنّا اِلَیه راجِعون (66)

و این دنیا مزرعه ای است که در قیامت حاصل آن درو می شود و عمل هر انسانی از مرد و زن پاداش داده می شود؛ وَلِتُجزی کلّ نَفسٍ بِما کَسَبَت (67) و انسان در گرو عمل خویش است ؛ کلّ نَفسٍ بما کسبت رهینه (68)

لقمان به فرزندش می فرماید: یا بُنیَّ اِنّها اِن تَکُ مِثقالَ حَبَّه مِن خَردَلٍ فتَکُن فی صَخره اءو فی السّموات اءو فی الاَرض یَاءتِ بهَا اللّه (69) حتّی اگر به اندازه دانه خردلی کاری انجام دهی ،

خواه این کار در محکم ترین مناطق و در درون سنگ های سفت باشد و یا در دورترین مناطق و آسمان ها باشد و یا در عمیق ترین جاها و در درون زمین و خاک ها باشد ، بالاخره خداوند آن عمل را در روز قیامت می آورد و هیچ کاری از دیدگاه خداوند مخفی نمی ماند .

راستی این بینش چه نقش تربیتی عجیبی می تواند در انسان داشته باشد .

با یک آیه فقیه شد

شخصی وارد مسجد پیامبر صلّی اللّه علیه و آله شد وگفت : یا رسول اللّه ! به من قرآن بیاموز ! حضرت او را به یکی از یارانش سپرد ، او دست این تازه وارد را گرفت و به کناری برد و برای تعلیم او سوره زلزال را تلاوت کرد ، همین که رسید به آیه فَمَن یَعمَل مِثقالَ ذَرّهٍ خَیراً یَرَه و مَن یَعمَل مِثقالَ ذَرّهٍ شَرّاً یَرَه (70) هر که به مقدار ذرّه ای خیر یا شرّی انجام دهد آن را خواهد دید . آن عرب کمی فکر کرد و به معلّم خود گفت : آیا این جمله وحی است ؟ معلّم گفت : بله ، گفت : من درس خودم را از همین آیه گرفتم ، اکنون که ریز و درشت کارهای مخفی و آشکار ما در این جهان حساب دارد ، تکلیف من روشن شد ، همین جمله برای خط زندگی من کافی است و با معلّم خود خداحافظی کرد .

معلّم خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمد و گفت : این شاگرد امروز ما

کم حوصله بود و حتّی نگذاشت من بیش از یک سوره کوچک برای او بخوانم و گفت : اگر در خانه کس است یک حرف بس است ، من درسم را گرفتم . پیامبر صلّی اللّه علیه و آله فرمود: رَجَع فَقیها او در حالی برگشت که به مقام فقاهت و شناخت عمیقی که باید برسد رسیده بود .

جای تاءسّف است که عربی بیابانگرد با یک جمله راه خود را شناخت ، هم فهمید و هم عوض شد و هم لقب فقیه را از رسول اللّه دریافت کرد ، ولی افرادی مثل بنده سالها با آیات و روایات و دلائل عقلی و نقلی با چند بیان و گاهی با چند زبان با بهترین روشها و شیوه ها حرفها می زنیم ، اما . . .