معاد صفحه 38

حضرت علی علیه السّلام می فرماید:و مَن اَکثَر ذِکرَ الموتِ رَضِی من الدّنیا بالیَسیر(102) هر که زیاد یاد مرگ باشد ، به مقداری کمی از دنیا دلگرم و راضی است و دیگر حرص و بخل در او نیست .

اساساً دنیا گول زننده عاشقان خود است و کسی که بتواند با توجّه به مرگ و قیامت ، دل خود را روانه سرای دیگر کند حیله ها و زرق و برق ها و جلوه های دنیا حریف او نیست .

آن حضرت می فرماید: مَن اَکثَر مِن ذِکر المَوت نَجی مِن خُداعِ الدّنیا(103) هر که زیاد یاد مرگ کند از حیله های دنیا رهایی پیدا می کند .

در حدیث دیگری (درباره نقش یاد مرگ ) چنین می خوانیم : مَن تَرقَّبَ المَوت سارَع اِلی الخَیراتِ(104) هر که مرگ را در جلو خود ببیند و منتظرش باشد ، نه تنها از کارهای روزانه خود عقب نمی ماند ، بلکه چون می داند وقت کم و مرگ یک دفعه فرا می رسد و میدان کار برای او همیشه نیست ، هر چه بیشتر و سریع تر کارهای خیر انجام می دهد .

حضرت علی علیه السّلام با یادآوری تاریخ پیشینیان که چگونه مرگ آنها را ربوده ، مردم را تربیت می کند و فریاد می زند:

اءینَ العَمالِقَه واَبناءُ العَمالقه کجا هستند پادشاهان یمن و حجاز که ریشه آنها نیز به باد

رفته است ؟

اءینَ کَسری و قِیصَر کجایند شاهان ایران و روم ؟

اءینَ الجَبابِره واَبناءُ الجَبابِرَه کجایند ستمگران و دودمانشان ؟

اءینَ مَن حَصّنَ واَکّد وزخرف (105) کجا هستند کسانی که دژها ساختند و محکم کاری ها کردند و با طلا و غیره زینت کردند ؟