معاد صفحه 73

آری ، اسلام ظلم ، بی انصافی و بی عدالتی در وصیّت را به منزله دزدی از مال وارثان می داند . (220)

4 به جای وصیّت ، خود عمل کنیم .

وصیّت استفاده از آخرین فرصت هاست ، ولی این نباید تکیه

گاه شود و به امید وصیّت کردن در حال حیات ، به فکر کمک و انفاق نباشیم . زیرا کمک با دست خود ، اثر دیگری دارد .

شخصی وصیّت کرد که بعد از مرگش انبار خرمای او را در راه خدا انفاق کنند ، پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله به وصیّت او عمل کرد و در آخر یک عدد خرما در انبار بجا ماند . رسولخدا صلّی اللّه علیه و آله فرمود: اگر این یک عدد خرما را او با دست خودش می داد ، از وصیّت به یک انبار خرما بهتر بود .

آری ، از نظر افراد مادّی ، انفاق یک انبار خرما ارزش بسیاری دارد ، ولی از نظر اسلام عملی ارزش دارد که به انسان ارزش و رشد دهد ، انبار خرمایی که باعث رشد و کمال آدمی نگردد و او را بالا نبرد ، چندان ارزشی ندارد .

5 وصیّت ، وسیله جلب محبّت دیگران است .

در روایات سیره امامان معصوم علیهم السّلام می خوانیم که آنان حتّی برای بستگانی که نسبت به آن بزرگواران بی علاقه بودند ، وصیّت کرده و از مال خود به آنان بهره ای می رساندند و بدین وسیله دوستی و محبّت آنان را به راه و مکتب خود جلب می نمودند .

6 وصیّت ، گاهی واجب است .

در فقه اسلامی آمده است : هر گاه انسانی بدهکار به مردم یا خداوند است و یا امانتی از مردم نزد اوست که ترس تلف و ضایع شدن آن