انسان از مرگ تا برزخ صفحه 50

نظر قرآن و روایات ، انسان پس از مرگ دو عالم دیگر را باید طی کند، یکی عالمی که مانند عالم دنیا پایان می پذیرد که اسم آن را (عالم برزخ یا عالم ارواح و) قبر می نامند، دیگری عالم قیامت کبرا که به هیچ وجه پایان نمی پذیرد.

در قیامت به حساب کلی و جزیی خلایق رسیدگی می شود، هر کس را طبق اعمال و کردارش جزا و پاداش می دهند. نیکوکاران را در بهشت و نعمت ها و رضوان الهی داخل می کنند و گناهکاران و بدکاران را در جهنم و

عذاب ها و شکنجه های آن وارد می نمایند.

انسان در فاصله مرگ و قیامت ، دارای نوعی از حیات است . در آن حال شدیدا احساس می کند، می گوید و می شنود و از نوعی زندگانی سعادت آمیز و خوش یا زندگی نکبت بار و پررنج و درد برخوردار است .

فصل دوم : ارواح در عالم برزخ

مقدمه

آنچه از آیات و روایات استفاده می شود، آن است که روح و جان هر انسانی با بدنش آمیخته شده است مانند آمیخته شدن آتش با ذغال و گلاب با برگ گل ، در ماهیت و حقیقت روح هرگز تغییر و نابودی پدید نمی آید، آن چه از وجود انسان تغییر می یابد و می میرد جسم خاکی او است .

جسم انسان نسبت به جان و روح او مانند لباس است نسبت به تن او، همان طوری که انسان در طول مدت زندگی خود لباس های گوناگونی می پوشد، همچنین از آن لحظه که انسان به نشو و نما شروع می کند در اثر حرکت جوهری ، شکل های مختلفی در او

پدید می آید. یک وقت به شکل نطفه و پس از مدتی به شکل علقه (خون بسته )، پس از مدتی به صورت مضغه (پاره گوشت ) و هم چنین به شکل های گوناگونی در آمده تا در آخر به صورت طفل ، از شکم مادر بیرون می آید.

پس از آن هم ، باز قیافه و شکل او عوض می شود: قیافه طفولیت او به جوانی و جوانی به پیری مبدل می شود و با رسیدن مرگ ، زندگی دنیایی او به زندگی برزخی و آخرتی مبدل می گردد. همه این حالات بر جسم انسان عارض می شود، حالت و شکل قبلی می میرد و از بین می رود، اما شخصیت و هویت اصلی او محفوظ می ماند. لذا به یک نفر انسان شصت ساله ، با این که قیافه او کاملا با قیافه چهل سال پیش تفاوت کرده است می گویند این همان شخص چهل سال پیش است .