- اَلاِْهْداءِ 1
- متن تأييديه فقيه اهلبيت حضرت آية اللّه حاج سيدمرتضي خاتمي درخصوص 2
- مقدمه 4
- معنــاي لغــوي و اصطــلاحي معــــاد 5
- جهان پـس از مـرگ و پـايـان كشمكشها 5
- شأن نزول 6
- امكانواثباتمعادازراهتوجّهدادنبهآفرينشآغازينانسان 7
- شـــــأن نــــزول 8
- به پـرتـوي از قـدرت خــدا بر فـراز ســرتان بنگــريد 10
- تصويرسازي زيباي قرآنكريم دربارهمعاد 16
- پرتوي از شاهكار خدا در آفرينش 17
- پندارشركگرايان دربارهمعاد و روشنگريقرآن 21
- چرا انكار معاد؟ 24
- تفكر برانگيزترين دليل در امكان معاد 24
- مــردگان را اين گــونه زنده ميسازيم 27
- معاد و قصه اصحاب كهف 30
- از ورقگرداني ليل و نهـار انديشه كن! 32
- و آنگاه... 32
- سـه ديدگاه 34
- معاد در عالم جنين 37
- دلايل معــاد در عــالم گيـاه 42
- معاد و دو پرسش تفكرانگيز و هدايتبخش 43
- دلايل معاد 45
- امكان معاد ازطريق اثباتآفرينشنوزاد 47
- امكانمعادازطريقاثباتوفات 48
- امكانمعادازطريقاثباتحيات دراراضيموات 51
- امكان معاد از طريق اثبات پيدايش آب 55
- امكـان معـاد از طـريق اثبـات پيـدايش آتش 57
- دلايـل هفتگـانه براي امكان معاد (2) 60
- روز آشكارشدن بازندگي و زيانكاري جبرانناپذير 63
- از آن خبر بزرگ ميپرسند؟ 65
- چگــونگي آفرينش جديد در قيامت 69
- شأن نزول 72
- آيابدنها و استخوانهايپوسيده دگرباربهپاميخيزند؟ 72
- دوزخيان تيرهبخت 73
- معاد تجليگاه ارزشهـاي واقعـــي 75
- «كتابنامه» 78
به باور گروهي از مفسران پيشين از جمله «ابن عباس» منظور اين است كه: و نيز
(94) «»
آن را ذخيره و توشهاي سودبخش براي كاروانيان و مسافران قرار داديم تا هنگامي كه در يك بيابانِ بدون آب و گياه و ديگر امكانات زندگي پياده شدند، بتوانند آتش برافروزند و غـذا بپـــزند و نــور گيرند.
و از ديدگاه گروهي ديگر از جمله «عِكْرَمَة» منظور اين است كه: ما آن را براي بهــرهوري مســافران و حــاضران قــرار داديم تا از آن نــور گيرند و غذا بپزند و بــدينوسيلــه خـــود را گـــــرم كننـد.
با اين بيان واژه «مُقوي» از واژههايي است كه داراي بار و مفهوم متضاد است، چرا كه از سويي به مفهوم كسي آمده است كه به وسيله ثروت و نعمت توانا و نيرومند شده و از دگرسو به معناي كسي آمده است كه همه ثروت و امكانات او از دست رفته و به فقر و فلاكت افتاده و در بياباني خشك و بي آب و گياه خاكسترنشين شده است.
«» (95)
از اين رو ترجمه اين فراز از آيه اين است كه: ما آن را مايه پند و اندرز و بهرهاي براي توانگران و نيز براي بينوايان قرار داديم.
فَسَبِّحْ بِـــاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ.(1)
پس به نام پروردگار پرشكــوهت تسبيــحگوي [و ذات بيهمتاي او را بستاي].
اينك كه چنين است به نام پروردگار پرشكوهت تسبيح گوي و صفات جمال و جلال او را بر شمار و ذات پاك و بيهمتاي او را از هر نوع عيب و نقص و صفاتي كه شـــركگـــرايان و اصـــلاحنــاپـــذيـــران به او نسبت ميدهنــد، منـــزه شمــار.