معاد و جهان پس از مرگ صفحه 32

مذهبی و روحانی او در سرای دیگر گردد!(1)

در میان پاره‌ای از اقوام رسم بوده که لباسهای مردگان را با آنها دفن نکنند بلکه به درختی (به جای رخت‌آویز) بیاویزند تا مردگان پس از زندگی فوراً آن را بپوشند و از برهنگی ناراحت نشوند!

مومیایی کردن مردگان در مصر قدیم، فلسفه‌ای جز استفاده از آن بدن پس از بازگشت روح نداشته است.

مومیایی کردن برای جلوگیری از فساد و پوسیدگی بدن مرده بوده، به این ترتیب که بدن مرده را با مواد شیمیائی مخصوصی خشک می‌کردند و پس از آنکه جسد کاملًا خشک می‌شد آن را با چندین لایه نوارهای کتانی آغشته به صمغهای مخصوص می‌پوشانیدند و چند صد متر کتان برای این کار لازم بود. سپس آنها را در تابوتهای مخصوصی گذاشته و گاهی آن را در چندین تابوت دیگر جای می‌دادند و روی تابوت بزرگ آخر، نقشهای جالبی ترسیم می‌کردند.

مومیایی کردن یک جسد گاهی هفتاد روز وقت لازم داشت!

مومیایی، مخصوص کشور مصر نبود، ولی مصریان در این کار مهارت زیادی داشتند بطوری که امروز در بسیاری از موزه‌های جهان مومیائی‌های مصری وجود دارد و این مومیایی‌ها به همان صورتی هستند که قرنها پیش بوده‌اند و گذشت قرون و اعصار در آن اجساد اثری نگذاشته است.(2)

مردم مصر دیوار مقبره‌ها را از تصویرهائی که شرح حال دقیقی از

1- دایرةالمعارف قرن بیستم، ج اول، صفحه 39.

2- فرهنگنامه، جلد 14، صفحه 1393.