معاد و جهان پس از مرگ صفحه 43

در هوا شدن و یا بی هدف به دریا باز گشتن باشد چه وحشتناک و دردناک خواهد بود.

آیا سرنوشت آنها که مرگ راآخرین نقطه زندگی می‌دانند با سرنوشت این قطره آب فرق دارد؟

آیا زندگی و مرگ آنها می‌تواند مفهوم صحیحی داشته باشد؟

آیا قبول اصل معاد و ادامه تکامل انسان پس از مرگ و گام نهادن در جهانی وسیع‌تر و برتر و بالاتر، به زندگی انسان شکل و هدف نمی‌دهد؟ و آن را از پوچی در نمی‌آورد؟

به همین دلیل می‌بینم پوچی زندگی از مهم‌ترین مسائلی است که انسان عصر فضا به شدت از آن رنج می‌برد. تب داغ مکتب‌های فلسفی نوظهور همچون «اگزیستانسیالیسم»- اگر بتوانیم نام مکتب بر آنها بگذاریم- شاهد این احساس دردناک نیست؟

اندیشمندانی که با بینش صحیح از کشورهای صنعتی دیدن کرده‌اند اعتراف دارند که مردم آن سامان با اینکه مسأله بیکاری و بیماری و تحصیل و پیری را به وسیله کارگاه‌های عظیم و تشکیلات وسیع بهداشتی و فرهنگی و بیمه و بازنشستگی و مانند آن تقریباً حل کرده‌اند و زندگی آنها از لحظه تولد تا لحظه مرگ و حتی وضع فرزندان آنها تأمین شده است، از پوچ بودن زندگی ناله می‌کنند و خود رادر یک حال بی هدفی و بی وزنی احساس می‌کنند.

و شاید رمز بسیاری از تنوع‌طلبی‌های غرب و سرگرمی‌های عجیب و غریب آنها فرار از فکر کردن درباره همین پوچی و بی هدفی است.

این حقیقت را به تعبیر فلسفه‌اش در مکتب اگزیستانسیالیسم چنین