راه بهشت صفحه 12

1- 23) فقه الرّضا / 339.

2- 24) مصباح المتهجّد، شیخ طوسی / 663 .

3- 25) دعوات راوندی / 236.

4- 26) نهایه الأحکام: 2 / 209.

5- 27) ذکرای شهید اوّل / 36.

6- 28) کافی: 2 / 122.

گناه، و غفلت های دنیایی است، و هیچ چیزی به این اندازه انسان را بیدار، و موفّق به اعمال نیک نمی کند، و بهترین ناصح انسان یاد مرگ و لقای پروردگار است، همان گونه که رسول خداصلی الله علیه وآله می فرماید: «کفی بالموت موعظه [ واعظاً].»(1)

سیّد رضی رحمه الله می گوید: امیرالمؤمنین علیه السلام فراوان به اصحاب خود می فرمود:(2)

«ای اصحاب من! خدا شما را رحمت کند، همواره آماده مرگ باشید و بدانید که ندای مرگ و رفتن از این دنیا به گوش شما رسیده است، پس اقامت [ و وابستگی ]خود را در این دنیا کم کنید، و بهترین توشه ای که می توانید از آن برگیرید، همانا در مسیر شما گردنه های خطرناک و منازل وحشتناکی است، و شما چاره ای جز عبور از آنها و توقّف نمودن در آنها را ندارید.»

سپس فرمود: «ای اصحاب من! بدانید که مرگ به شما چشم دوخته، و شما در چنگال او هستید، و او چنگال خود را در بدن شما فرو برده است...»(3)

به همین علّت تشییع جنازه، و تجهیز میّت، و زیارت قبور مؤمنین، و عیادت مریض، و... مستحبّ می باشد.

مرگ برای مؤمن و کافر

از روایات استفاده می شود: مرگ برای مؤمن، انتقال از خانه بلا به خانه عافیت و رحمت و نعمت های الهی است؛ و برای کافر انتقال از خانه دنیا به خانه بلا و عذاب و گرفتاری است؛ و بلای مؤمن در دنیاست و بلای کافر در آخرت است، و بهشت مؤمن در آخرت، و بهشت کافر در دنیاست.

به امام صادق علیه السلام گفته شد: «مرگ را برای ما توصیف نمایید.» امام علیه السلام فرمود: