راه بهشت صفحه 160

1- 457) بحارالأنوار: 38 / 197؛ کشف الحقّ: 1 / 108.

2- 458) بحارالأنوار: 38 / 198؛ امالی صدوق / 217 و 218.

گوید: رسول خداصلی الله علیه وآله همواره می فرمود: «هنگامی که شما برای من از خداوند درخواستی می کنید، از او بخواهید مقام وسیله را به من عطا فرماید.»

پس ما از آن حضرت سؤال کردیم: «مقام وسیله چیست؟»

فرمود:

«مقام وسیله درجه بهشتی من است، و آن منبری است دارای هزار درجه و بین هر درجه تا درجه دیگر فاصله یک ماه راه است، که اسب تندرو طی کند...»

تا این که فرمود: «در قیامت منبر من بین منبرهای پیامبران نصب می شود، و مانند ماه بین ستارگان می درخشد. در آن روز هر پیامبر و هر صدّیق و هر شهیدی می گوید: "خوشا به حال کسی که صاحب این منبر است"، پس منادی بین پیامبران و صدّیقین و شهدا و مؤمنین صدا می زند: "این منبر و این درجه مربوط به محمّد[ صلی الله علیه وآله] است."»

ابوسعید خدری می گوید: سپس رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود:

«من با نوری و تاجی از ملک و کرامت الهی با ملائکه وارد قیامت می شوم، در حالی که علیّ بن ابی طالب مقابل من است، و لوای حمد به دست اوست و بر آن نوشته شده است: "لا إله إلّا اللّه المفلحون هم الفائزون باللّه"، و چون من و علی بر پیامبران می گذریم، آنان می گویند: "این ها دو ملک مقرّب خدایند"، و چون بر ملائکه می گذریم، می گویند: "اینان دو ملکی هستند که ما تاکنون آنان را ندیده و نشناخته ایم"، و چون بر مؤمنین می گذریم، آنان می گویند: "این ها دو پیامبر مرسل هستند"، و چون من بالای آن منبر قرار می گیرم، و علیّ بن ابی طالب یک درجه پایین تر از من قرار می گیرد، همه پیامبران و اوصیا و مؤمنین به ما نگاه می کنند، و می گویند: "خوشا به حال این دو بنده خدا، چقدر مقامشان در پیشگاه خداوند بلند است".

پس ندایی از ناحیه خداوند می آید که همه پیامبران و اهل محشر می شنوند و خطاب می شود: "این حبیب من محمّد است و این ولیّ من علیّ بن ابی طالب است، خوشا به حال کسانی که در دنیا او را دوست می داشته اند، و وای بر کسانی که او را دشمن می داشته و تکذیب می نموده اند."»