راه بهشت صفحه 177

1- 494) کتاب المؤمن، حسین بن سعید / 56 .

می شود، و ما نسبت به گناهان و تقصیرهای آنان از خدا طلب عفو می کنیم و نسبت به کارهای خوب آنان از خداوند درخواست شکر و پاداش نیک می نماییم؟»(1)

3 - رسول خداصلی الله علیه وآله در پاسخ برخی از یهودیان فرمود:

«... فإنّی أبشّر بالجنّه من أطاعنی...»

یعنی: «هر کس از من پیروی و اطاعت کند، من به او بشارت بهشت می دهم.»(2)

4 - ابوسعید خدری گوید: از رسول خداصلی الله علیه وآله شنیدم که به علی علیه السلام می فرمود:

«یا علی! أبشر و بشّر فلیس علی شیعتک حسرهٌ عند الموت، و لا وحشهٌ فی القبور، و لا حزنٌ یوم النّشور، و لکأنّی بهم یخرجون من جدث القبور ینفضون التّراب عن رؤوسهم و لحاهم، یقولون: "الحمد للّه الّذی أذهب عنّا الحَزَن إنّ ربّنا لغفور شکور الّذی أحلّنا دار المقامه من فضله لا یمسّنا فیها نصب و لا یمسّنا فیها لغوب".»(3)

یعنی: «یا علی، من تو را بشارت می دهم، تو نیز شیعیان خود را بشارت بده، و به آنان بگو: آنان نه هنگام مرگ حسرتی دارند، و نه در قبورشان وحشتی دارند، و نه در قیامت حزن و اندوهی دارند، و اکنون من می بینم که آنان سر از قبور خود بیرون آورده و خاک از سر و صورت خود برطرف می کنند و این آیه را می خوانند و می گویند: "سپاس خدای را که غم و اندوه را از ما برطرف نمود، همانا پروردگارمان بخشنده و قدردان بندگان خود می باشد، او ما را از فضل خود، در بهشت جای داده و دیگر رنج و تلخی برای ما نخواهد بود".»

5 - هنگامی که ضربت بر سر مبارک امیرالمؤمنین علیه السلام وارد شده بود و فرزندان او گریه می کردند، رسول خداصلی الله علیه وآله مقابل چشم امیرالمؤمنین علیه السلام ظاهر شد و فرمود: