راه بهشت صفحه 224

1- 651) بقره / 155.

2- 652) بحارالأنوار: 74 / 92.

3- 653) همان: 108 / 385.

4- 654) میزان الحکمه: 4 / 314؛ مستطرفات السّرائر: 41 / 7.

2 - امام صادق علیه السلام فرمود: «کسی که بر علیه مؤمنی سخن بگوید و بخواهد او را سبک کند و از چشم مردم ساقط نماید، خداوند او را از ولایت خود خارج می کند، و داخل ولایت شیطان می نماید، و شیطان او را نمی پذیرد.»

سپس فرمود: «خداوند به موسی بن عمران[ علیه السلام] وحی نمود: غیبت کننده اگر توبه کند، آخر کسی است که داخل بهشت می شود، و اگر توبه نکند، اوّل کسی است که وارد دوزخ می شود.»(1)

3 - رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود: «آخرین کسی که داخل بهشت می شود، مردی است که افتان و خیزان [ از صراط می گذرد و] به طرف بهشت می رود، و بسا آتش او را فرامی گیرد، و چون از آتش [ و صراط] می گذرد، به آن توجّه می کند، و می گوید: "متعالی و بزرگ است خدایی که مرا از تو نجات داد، و خداوند به من احسان و عطایی نمود که به احدی از اوّلین و آخرین چنین احسانی ننمود...»(2)

هم نشینان رسول خداصلی الله علیه وآله در حظیره القدس بهشت

1 - مرحوم علّامه حلّی رحمه الله در کتاب منتهی می گوید: در روایت صحیح از زراره از حضرت باقرعلیه السلام نقل شده که فرمود: «عادت رسول خداصلی الله علیه وآله این بود که با یک مد از آب [ یعنی 750 گرم] وضو می گرفت، و با یک صاع آب [ یعنی سه کیلو] غسل می کرد؛ و مدّ: یک رطل و نصف رطل است، و صاع: شش رطل است.»

مرحوم شیخ طوسی رحمه الله نیز می گوید: «صاع شش رطل مدینه، و نه رطل عراق است.»(3)

مرحوم صدوق [ ابن بابویه] از رسول خداصلی الله علیه وآله روایت نموده که فرمود:

«وضو باید با یک مدّ از آب باشد، و غسل با یک صاع، و زود باشد که بعد از من