راه بهشت صفحه 268

1- 748) طور / 21.

2- 749) بحارالأنوار: 5 / 289.

3- 750) البحار عن تفسیر القمّی / 449.

4- 751) بحارالأنوار: 5 / 291؛ کافی: 3 / 248.

مرحوم صدوق رحمه الله پس از نقل این روایت می فرماید: برخی از اهل کلام این معنا را ردّ کرده اند و گفته اند: «قیامت، عالم تکلیف نیست، بلکه عالم پاداش و کیفر است.» سپس در پاسخ این سخن می گوید: «این تکلیف در غیر بهشت و دوزخ است، و وجهی برای انکار آن نیست، و لا قوّه إلاّ باللّه، و «لا یُسْئَلُ عَمَّا یَفْعَلُ وَ هُمْ یُسْئَلُونَ».»(1)

مؤلّف گوید: مضمون روایت فوق، با سند صحیح در کتاب کافی و جامع الأخبار و فقیه و توحید نقل شده، و تردیدی در آن راه ندارد.

زراره می گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: «بر خداوند حقّ است که گمراهان را داخل بهشت نماید.»

من عرض کردم: «فدای شما شوم، مقصودتان چیست؟» فرمود:

«امام ناطق بسا از دنیا می رود، و امام بعد از او صامت است [ و چاره ای جز سکوت ندارد] و بین آن دو امام، انسانی گمراه می ماند، و از دنیا می رود، و خداوند او را به بهشت خواهد برد [ چرا که حجّت بر او تمام نشده است و خداوند می فرماید: «وَ ما کُنَّا مُعَذَّبینَ حَتّی نَبْعَثَ رَسُولاً»(2)].»

در برخی از روایات آمده که امیرالمؤمنین علیه السلام در تفسیر آیه «یَطُوفُ عَلَیْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ» فرمود:

«مقصود از "ولدان مخلّدون"، فرزندانی هستند که نه گناهی دارند، تا معذّب شوند، و نه عمل نیکی دارند تا پاداشی به آنان داده شود، از این رو، آنان خدمتکاران اهل بهشت می باشند.»(3)

مرحوم صدوق در کتاب فقیه با سند صحیح از امام صادق علیه السلام نقل نموده که فرمود: «هنگامی که یکی از اطفال مؤمنین از دنیامی رود، منادی خداوند در ملکوت آسمان ها و زمین ندا می کند: "آگاه باشید! فلان طفل فرزند فلان مؤمن از دنیا