راه بهشت صفحه 6

جَنَّتی»(1)؛ و این مربوط به مؤمنی است که اهل تقوا و کمک به برادران دینی، و خیرخواه آنان باشد، و امّا اگر اهل تقوا و احسان به برادران خود نباشد، به او گفته می شود: "برای چه تو اهل ورع و تقوا و احسان به برادران خود نبودی؟ و تنها با زبان خود ادّعای دوستی [ با ما] با آنان را داشتی؟"»

سپس فرمود: «چنین مسلمانی چون رسول خداصلی الله علیه وآله و امیرالمؤمنین علیه السلام را ملاقات می کند از او اعراض می کنند، و روی خوش به او نشان نمی دهند و از او شفاعت نمی کنند.»(2)

بشارت های معصومین علیهم السلام به مؤمن هنگام مردن

امام صادق علیه السلام می فرماید:

«هیچ کدام از دوستان ما از دنیا نمی رود، جز آن که رسول خداصلی الله علیه وآله و امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین علیهم السلام، [ هنگام مرگ] نزد او حاضر می شوند، و به او بشارت می دهند.»

علی بن ابراهیم قمّی در تفسیر خود گوید: دلیل بر این معنا سخنانی است که امیرالمؤمنین علیه السلام به حارث همدانی بشارت داد، و فرمود:

یا حار همدان من یمت یرنی

من مؤمن أو منافقٍ قبلا

یعرفنی طرفه و أعرفه

بنعته و اسمه و ما فعلا

و أنت عند الصّراط تعرفنی

فلا تخف عثرهً و لا زللا

أسقیک من باردٍ علی ظمإٍ

تخاله فی الحلاوه العسلا

أقول للنار حین تعرض لِل

عَرض دعیه لا تقربی الرجلا

دعیه لا تقربیه إنّ له

حبلاً بحبل الوصیّ متّصلا(3)

مؤلّف گوید: مضمون این اشعار را امیرالمؤمنین علیه السلام برای دوست خود حارث