راه بهشت صفحه 79

1- 238) همان.

2- 239) ص / 62 .

3- 240) بحارالأنوار: 7 / 179 از امالی صدوق / 87 .

صفوفی را تشکیل می دهند و در محضر پروردگار خود حاضر می شوند، و پیامبران و ملائکه و شهدا و صالحین غبطه آنان را می برند.»

عمر بن خطّاب گفت: «یا رسول اللّه آنها کیانند که پیامبران و ملائکه و شهدا و صالحین غبطه آنان را می برند؟» رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود:

«آنان شیعیان ما هستند و علیّ[ علیه السلام] امام و پیشوای آنان است.»(1)

شیخ طوسی در کتاب امالی از یحیای رازی نقل نموده که گوید: روزی علی علیه السلام در خانه امّ سلمه وارد بر رسول خداصلی الله علیه وآله شد و چون چشم پیامبر بر او افتاد فرمود:

«یا علی! چگونه خواهد بود حال تو هنگامی که خداوند امّت ها را در

قیامت جمع کند، و موازین را نصب نماید، و مردم برای محضر پروردگار خود آماده شوند، و خداوند مردم را به آنچه از آن چاره ای نیست دعوت نماید؟»

پس چشم امیرالمؤمنین علیه السلام گریان شد، رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود:

«یا علی! برای چه گریه می کنی؟ به خدا سوگند فردای قیامت تو و شیعیانت با صورت های نورانی و شاداب وارد محشر می شوید، و دشمنان تو با صورت های سیاه همراه با شقاوت و عذاب وارد قیامت می شوند.»

سپس فرمود:

«مگر این آیه را نشنیده ای که خداوند می فرماید: «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّهِ»؟ به خدا سوگند مقصود از "خیر البریّه" تو و شیعیانت می باشید، و مقصود از "والّذین کفروا بآیاتنا أولئک هم شرّ البریّه" دشمنان تو می باشند.»(2)

امام باقرعلیه السلام نقل نموده که رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود:

«روز قیامت جمعیّتی با صورت هایی از نور بر منبرهایی از نور قرار دارند و در طرف راست عرش خدا قرار می گیرند، و پیامبران غبطه آنان را می برند، و آنان پیامبر نیستند، شهدا نیز غبطه آنان را می برند و آنان شهدا نیستند.»

اصحاب عرض کردند: «اگر آنان شهدا و پیامبران نیستند، چگونه بیش از