راه بهشت صفحه 81

1- 243) محاسن / 181؛ بحارالأنوار: 7 / 185.

2- 244) بحارالأنوار: 7 / 193.

سزاوار است در پایان این بحث دو روایت در مورد بشارت به دوستان و شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام بیان کنیم، نخست روایتی که زید شحّام نقل نموده و گوید: از امام

صادق علیه السلام درباره مردی سؤال شد و یکی از اهل مجلس آن حضرت گفت: «او از دنیا رفت، خدا او را رحمت کند.» دیگری گفت: «من چند دینار از او طلب داشتم و به من نداد.» پس صورت امام صادق علیه السلام تغییر کرد و فرمود:

«آیا گمان می کنی خدا دوست علی علیه السلام را برای چند دینار تو به دوزخ می برد و به آتش می سوزاند؟!»

آن مرد گفت: «فدای شما شوم، من او را حلال نمودم.» امام صادق علیه السلام با عصبانیّت فرمود: «چرا قبل از این او را حلال نمی کردی؟!»

امّا روایت دوّم روایتی است که زید شحّام نیز با سند صحیح از ابی شبل نقل نموده که امام صادق علیه السلام فرمود:

«اگر کسی شما شیعیان را بدون این که از احوال شما آگاه باشد دوست بدارد، اهل بهشت خواهد بود، گرچه اعتقاد او همانند اعتقادات شما نباشد.»

مقدّس اردبیلی گوید: در این حدیث مدح و بشارت بزرگی است برای شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام و از این حدیث معلوم می شود که دعا برای دوستان غیرمؤمن نیز جایز است. سپس گوید: این دو روایت در اواخر جزء اوّل تهذیب شیخ طوسی بیان شده است.

مقدّس اردبیلی در ادامه گوید: ما نیز روایت سوّمی را درباره فضیلت شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام از کتاب بشاره المصطفی لشیعه علی المرتضی، تصنیف امام عالم عامل زاهد اهل ورع و تقوا و پاکی، یعنی سیّد بن طاوس حسینی که خدا روحش را شاد نماید، نقل می کنیم، آن حدیث با حذف سند چنین است:

روزی رسول خداصلی الله علیه وآله وارد بر امیرالمؤمنین علیه السلام شد در حالی که بسیار مسرور و شادمان بود. پس بر علی علیه السلام سلام کرد و علی علیه السلام سلام او را پاسخ داد و عرض کرد: «یا رسول اللّه، تا کنون ندیده بودیم این گونه شما شاد و مسرور باشید؟»