راه بهشت صفحه 84

پس ساعتی سکوت نمود و سپس فرمود:

«آمده ای از اعتقاد مفوّضه سؤال کنی؟ [ که می گویند: خدا کارها را به اولیای خود واگذارده و در آنها دخالتی ندارد]، آنان دروغ می گویند چراکه قلوب ما ظرف مشیّت خداوند است، و هرچه او بخواهد ما نیز همان را می خواهیم، همان گونه که می فرماید: «وَ ما تَشاؤُونَ إِلّا أَنْ یَشاءَ اللَّهُ»(1).»

سپس پرده اطاق به حال خود بازگشت و من نتوانستم آن را کنار بزنم، و حضرت عسکری علیه السلام با حال تبسّم رو به من نمود و فرمود:

«ای کامل، حجّت خدا بعد از من پاسخ سؤال تو را فرمود، برای چه نشسته ای؟»

پس من از نزد حضرت عسکری علیه السلام خارج شدم و پس از آن دیگر آقای خود را ندیدم.(2)

قبیصه جعفی می گوید: به امام صادق علیه السلام گفتم: «... معنای آیه شریفه «إِنَّ إِلَیْنا إِیابَهُمْ * ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنا حِسابَهُمْ» چیست؟» امام علیه السلام فرمود:

«این آیه درباره ما نازل شده است.»

گفتم: «تفسیر آن را برای من بیان کن.» امام علیه السلام فرمود:

«آری ای قبیصه! چون روز قیامت شود، خداوند حساب شیعیان ما را به عهده ما می گذارد، پس هر حقّی که بین آنان و بین خدا باشد، حضرت محمّدصلی الله علیه وآله برای آنان از خداوند درخواست عفو می نماید، و هر حقّی [ از مظالم که] بین آنان و بین مردم باشد، حضرت محمّدصلی الله علیه وآله از ناحیه آنان پرداخت می نماید، و هر حقّی که بین آنان و بین ما باشد، ما بر آنان می بخشیم تا بدون حساب داخل بهشت شوند.»(3)